Τα Κόκκινα Παπούτσια | AOAFF

Τα Κόκκινα Παπούτσια | AOAFF

Τα Κόκκινα Παπούτσια (The Red Shoes, 1948), των Μάικλ Πάουελ, Έμερικ Πρεσμπέργκερ.

Υπάρχουν ταινίες που αρέσκονται να κατοικούν μέσα στις κυρίαρχες συμβάσεις που τους έχει επιβάλει το σινεμά των ημερών τους και να τις αναπαράγουν αναντίρρητα. Υπάρχουν, όμως, και ταινίες που όχι μόνο δεν διστάζουν να υπερβούν τις συμβάσεις αυτές αλλά προσπαθούν να τις διευρύνουν και να τις προσδιορίζουν εκ νέου, ώστε να χρησιμεύσουν στις επόμενες γενιές κινηματογραφιστών.

Μια τέτοια ταινία είναι και τα «Κόκκινα Παπούτσια», ένας υπέροχος πειραματισμός με τις δυνατότητες του φιλμικού μέσου, ένα πάντρεμα διαφορετικών μορφών έκφρασης στον ίδιο ραδιούργο συνδυασμό και μαζί μια από τις σπάνιες περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας δημιουργός προσπάθησε να μην επαναπαυτεί σε όσα του είναι συνήθως οικεία και ασφαλή, αλλά να σπρώξει τα όρια της τέχνης του πολύ μακριά.

Αποφασισμένοι να δουλέψουν σε έναν μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο στυλιστικό καμβά από οποιαδήποτε άλλη συνεργασία τους ως τότε, ο Μάικλ Πάουελ και ο Έμερικ Πρεσμπέργκερ («Μαύρος Νάρκισσος») εμπνέονται από το ομότιτλο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν την τραγική ιστορία μιας χαρισματικής μπαλαρίνας η οποία αγωνίζεται να κρατήσει την ισορροπία της πάνω στο ευαίσθητο σχοινί που χωρίζει τις απαιτήσεις της τέχνης από τα καλέσματα της προσωπικής της ζωής και καταλήγει χωρίς παρτενέρ σε έναν αυτοκαταστροφικό, μοναχικό χορό με θλιμμένο τέλος.

Ταινία πάνω στη σαγήνη και συνάμα την ανελέητα σαρκοβόρο φύση της δημιουργίας, τα «Κόκκινα Παπούτσια» απλώνονται μεγαλοπρεπή στην οθόνη ως μια αποθέωση του σινεμά στην οποία κάθε σχεδόν σεκάνς αποτελεί και ένα μικρό αριστούργημα, κάθε πλάνο μεθά ασυλλόγιστα με χρώματα και ολόκληρο το φιλμ πάλλεται από ζωντάνια και καρδιοχτύπι, προσπαθώντας να μεταφράσει με σινεματικούς όρους κάτι από την αγωνία και την έκσταση της ηρωίδας.

 

Τίνα Μπρέκη