Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες

[…] Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου τώρα που λείπεις.
Είναι άδειο.
Αχάιδευτο.
Αυτή η λέξη μου φέρνει κλάματα.
Όμως θ’ ανάψω ένα τσιγάρο.
Τσιγάρο νούμερο 5 για σήμερα.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες;
Θα τους κάνω γενέθλια μια μέρα.
1679 τσιγάρα
[…]

Πώς ορίζεται η ταυτότητα μας όταν κάποιος φεύγει; Πώς λειτουργεί το σώμα; Η μνήμη; Το τώρα; Η μνήμη, λένε, τα χαλάει όλα. Τα θολώνει, τα μπερδεύει, δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα. Ένας μονόλογος που φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, που πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν, που άφησαν κενά και ερωτήματα. Μια παράσταση για τις χαμένες ώρες, τις χαμένες αγκαλιές και όσα δεν προλάβαμε να πούμε. Μια προσπάθεια να κατανοήσουμε το ghosting*.

* η ξαφνική και απότομη διακοπή κάθε μορφής επικοινωνίας με κάποιον, χωρίς προειδοποίηση ή εξήγηση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Μαργαρίτα Παπαγιάννη
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης
Σκηνικά - Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Σχεδιασμός κίνησης: Κατερίνα Φώτη
Βοηθός κινησιολόγου: Ελευθερία Αγαπάκη
Βίντεο: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Οργάνωση παραγωγής: Βασιλεία Τάσκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Παίζει η Μαργαρίτα Παπαγιάννη