Ambivalent Spaces – Anarchic Identities: Έκθεση της Ελένης Χριστοδούλου

Ambivalent Spaces – Anarchic Identities: Έκθεση της Ελένης Χριστοδούλου

Η Judith Butler, Αμερικανίδα θεωρητικός σε θέματα ταυτότητας φύλου, στο βιβλίο της με τίτλο “Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity”, (1989), δηλώνει ότι «ο όρος “γυναίκα”, από τη φύση του, είναι ένας όρος σε εξέλιξη, σε διαδικασία, ένας όρος υπό κατασκευή που δεν μπορεί με ασφάλεια να καταδειχθεί η αφετηρία του και το τέλος του, που είναι ανοιχτός σε παρεμβάσεις και επανατοποθετήσεις».

Τα υφασμάτινα γλυπτά της Ελένης Χριστοδούλου προκαλούν ανοιχτά́ τα συμβατικά́ στερεότυπα σεξουαλικής ταυτότητας του φύλου. Η δουλειά της εισχωρεί πιο βαθιά από το κέλυφος των πραγμάτων, ερευνώντας την φύση της απόλαυσης ή του πόνου και τις εναλλασσόμενες κλίμακες τους, με τρόπους που δημιουργούν αμηχανία.

Η Ελένη Χριστοδούλου χρησιμοποιεί ποικιλία υλικών και υφών για να εκφράσει την τρωτότητα της γυναικείας φύσης, την ανθεκτικότητα και ταυτόχρονα το εύθραυστο του ανθρώπινου σώματος. Προτείνει μια διευρυμένη ιδέα της θηλυκότητας, που δεν την αφορά και δεν την επηρεάζει η αντρική ματιά επάνω της. Τα γλυπτά της Ελένης Χριστοδούλου, είναι εμπνευσμένα και έχουν σχεδιαστεί ως Aφηγήματα που μιλούν για την ταυτότητα του ατόμου (Gender Narratives), μοιάζουν με μυθικά τοτέμ και περιστρέφονται γύρω από την σωματική υποκειμενικότητα, τις επιθυμίες που ζητούν να ενσαρκωθούν και τις αντίστοιχες πρακτικές όσων τοποθετούνται στα περιθώρια της κοινωνίας.

Στα γλυπτά που έχουν για τίτλους ουδέτερες ως προς το φύλο αντωνυμίες είναι εγγεγραμμένο ένα αμάλγαμα αφηγήσεων για την αγάπη πέρα από το αποδεκτό. Αγάπες πολυμορφικές, αγάπες που ζητούν την υποταγή, τραυματικές αγάπες, αγάπες που δημιουργούν δυσφορία και αγάπες που γονιμοποιούν, επιθυμίες ταμπού που συναντώνται έξω και από τα όρια της ετεροκανονικής κοινωνίας. Στο έργο με τίτλο «Μούσα», που μοιάζει με μια διπλής όψεως εγκυμονούσα οντότητα, η Χριστοδούλου επανασυρράπτει ένα πάτσγουορκ με αιματοβαμμένα κουρέλια από ποιμενικό μανδύα συμβολίζοντας το μακρύ και δόλιο ταξίδι της Μούσας από την Αγνή και αθώα βουκολική Αρκαδία, με σκοπό να μεταφέρει τα χρυσά δώρα της άθικτα.

Όπως τα γλυπτά του Joseph Beuys που τονίζουν διαδικασίες σε εξέλιξη παρά σταθερές καταστάσεις, έτσι και τα γλυπτά από τσόχα της Χριστοδούλου αντιπροσωπεύουν μια πορεία που αναδύεται από τη ρευστότητα στο φως. Φαίνεται σαν η καλλιτέχνης να έχει σχεδιάσει τσόχινα κοστούμια του Joseph Beuys για κάθε ένα από τα γλυπτά της.

subscribe

Συμπληρώστε το email σας για να γίνετε συνδρομητής στο deBόp. Το email σας θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά από το deBόp και μόνο για την αποστολή της εβδομαδιαίας agenda και περιοδικών newsletter ευρύτερου πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Καταχωρώντας εδώ το email σας, αποδέχεστε την πολιτική απορρήτου μας.