Τελευταία ευκαιρία για την έκθεση - αφιέρωμα στην ζωγραφική του Παναγιώτη Τέτση από την Εθνική Πινακοθήκη

Με αφορμή  την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Παναγιώτη Τέτση, η Εθνική Πινακοθήκη παρουσιάζει μια μεγάλη αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο έργο του.

 

Ο Π. Τέτσης, ζωγράφος, χαράκτης, ακαδημαϊκός, ο οποίος είχε διατελέσει και Πρόεδρος του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης, υπήρξε ένας σπουδαίος καλλιτέχνης της μεταπολεμικής ζωγραφικής, που με το έργο του συνετέλεσε στη δημιουργία ταυτότητας για την ελληνική ζωγραφική.

Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννησή του η Εθνική Πινακοθήκη οργάνωσε μια αναδρομική έκθεση για το έργο του, σκοπεύοντας όχι απλώς να παρουσιάσει τις δημιουργίες του, όσο να δείξει πώς μέσω των χρωμάτων και του φωτός, των δύο κινητήριων μοχλών της τέχνης του, καταφέρνει να ενεργοποιήσει το σύνολο των αισθήσεων του θεατή. Διαβαίνοντας την έκθεση πληροφορούμαστε και για σημαντικές στιγμές της καλλιτεχνικής πορείας του δημιουργού, που φέρουν ημερολογιακό χαρακτήρα. Εξομολογήθηκε για παράδειγμα για τον πρώτο του δάσκαλο και τις απαρχές της τέχνης του: «Είχα πάει για μπάνιο. Εκεί συναντώ έναν αλλοδαπό. Ξέρει ελληνικά, μου πιάνει την κουβέντα, μου λέει είναι ζωγράφος. Του εξομολογούμαι ότι ζωγραφίζω και εγώ. Μου ζητάει να του ζωγραφίσω κάτι, να αυτό το λόφο, αυτόν το μαντρότοιχο. Ήταν ο Φρισλάντερ, Γερμανός ζωγράφος, που βρισκόταν ήδη στην Ελλάδα από το 33. Αυτός μου έμαθε κάμποσα πράγματα, αυτόν αναγνωρίζω ως πρώτο μου δάσκαλο. Μου μίλησε πρώτος για τον Γκρέκο, για τον Σεζάν, για τη φόρμα, για τη σύνθεση….».

Θεματικές ομάδες, που δεν διακρίνονται απαραίτητα και από χρονολογική αλληλουχία, αποδεικνύουν τον τρόπο αντίληψης του καλλιτέχνη. Σε ορισμένες περιόδους της ζωής του επιμένει σχεδόν εμμονικά σε ένα θέμα, φτιάχνοντας έργα με παρόμοιο περιεχόμενο. Δημιουργούνται έτσι «ενότητες», όπως το Παρίσι (στη Σχολή Καλών Τεχνών του οποίου θα σπουδάσει ζωγραφική, μαθητεύοντας πλάι στον Εντουάρ Γκερκ, έναν δάσκαλο-σταθμό για την ζωή του, καθώς του αποκάλυψε νέους δρόμους στην τέχνη), οι αθλητές, οι φίλοι, οι κήποι, οι μπαλκονόπορτες, οι καρέκλες, τα ναυπηγεία, τα τοπία της Σίφνου, τα πεύκα, η λαϊκή αγορά, τα τοπία της Ύδρας, η θάλασσα και οι βάρκες, η νεκρή φύση, η Αθήνα (εντυπωσιακό το ομότιτλο μεγαλεπίβολο έργο - παραγγελία της εφημερίδας Η Καθημερινή). Πολλές γωνιές - εικόνες της Ελλάδας, της χώρας που λάτρεψε, είναι παρούσες στο έργο του. «Θέλω να εκφράσω τον τόπο μου. Εδώ έχω γεννηθεί, εδώ έχω μεγαλώσει. Τα μάτια μου το φως που χύνεται στον ελληνικό χώρο αντικρύζουν όλα αυτά τα χρόνια…»  δήλωνε ενδεικτικά. Για την παραγωγή τους χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο παλέτες με έντονα χρώματα, αλλά και ποικίλα υλικά, όπως μελάνια, χαρακτικά, παστέλ, ακουαρέλες. Πολλά από τα 160 έργα που εκτίθενται  αποτελούν δωρεές του ίδιου του καλλιτέχνη στην Εθνική Πινακοθήκη, άλλα προέρχονται από την εικαατική συλλογή της Εθνικής Τράπεζας και ορισμένα ακόμα από ιδιωτικές συλλογές.

Άκρως βοηθητικός με πολλές πληροφορίες, τόσο για τους πίνακες, όσο και για την ζωή του δημιουργού εν γένει, παρέχει ο τόμος - αφιέρωμα για τον Τσέτη, που φιλοτεχνήθηκε ειδικά για την παρούσα έκθεση.

 

* Η έκθεση - αφιέρωμα στον Παναγιώτη Τσέτη ολοκληρώνεται την Κυριακή 11/1.

Επιμέλεια: Έφη Αγαθονίκου

Κεντρικό Κτίριο Εθνικής Πινακοθήκης (-2)