Υψιπύλη Σοφιά πόσο πειράξατε τον Τσέχοφ;

Το debop.gr μίλησε με την ηθοποιό με αφορμή την παράσταση «Τρεις Αδελφές: Θα έρθουν καλύτερες μέρες» που παίζεται στο ΠΛΥΦΑ.

Πως προέκυψε η ανάγκη να ειπωθεί η ιστορία των Τριών Αδελφών σήμερα;

Κατ΄αρχάς όλες όσες συμμετέχουμε στην παράσταση ήμασταν συμφοιτήτριες στη δραματική σχολή και είμαστε πια φίλες. Αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί σχεδόν αμέσως μετά τη σχολή όταν προέκυψε μια παράσταση για το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Αναφέρω το φιλικό πλαίσιο γιατί η ιδέα για την παράσταση ήρθε τυχαία σε μια μάζωξη στο σπίτι της Ειρήνης. Ήμασταν καθισμένες στο χαλί  η Μαριαλένα, η Δανάη  κι εγώ, απέναντι της, όταν μας είπε:‘΄Κορίτσια θέλω να κάνουμε τις τρεις αδερφές''. Η μεταγραφή στο σήμερα ήταν η αμέσως επόμενη σκέψη, μιας και μας αφορά όλες το ζήτημα της ελληνικής επαρχίας. Το έργο όπως έχει γραφτεί δανείζεται από τις τσεχωφικές ηρωίδες αλλά κι από τον τσεχωφικό κόσμο εν γένει, έχει ας πούμε μέσα και λίγο ''Bυσσινόκηπο''. Επίσης  όταν πήραμε την επιχορήγηση του προγράμματος «Όλη η  Ελλάδα Ένας Πολιτισμός» και μάθαμε ότι θα παίξουμε στην Κεφάλονια η Ειρήνη και η Δανάη αποφάσισαν η ιστορία των αδερφών να διαδραματίζεται στο Αργοστόλι. 

Σε αυτή τη συνάντηση των δύο έργων που περιγράφεις τί παραλληλίες και τί διαφορές βρίσκουμε με το τσεχοφικό πρωτότυπο;

Το κοινό είναι ο στόχος, η έννοια της Μόσχας, με την έννοια του τόπου μακριά από την γονεϊκή εστία. Ωστόσο εδώ οι τρείς αδελφές έχουν φύγει από το σπίτι για να πετύχουν τα όνειρά τους, έχουν εισπράξει ματαιώσεις και επιστρέφουν για την αποτίμηση. Αυτό είναι και το δραματουργικό όχημα της παράστασης, νομίζω απόλυτα ταιριαστό και με τις δικές μας ματαιώσεις και περιπέτειες ως γενιά και γυναίκες της γενιάς μας ειδικότερα. Φτάνεις στη Μόσχα, στην κάθε Μόσχα και τί βλέπεις, πώς χωράς και πώς ξαναφτιάχνεις τον εαυτό σου μέσα στην μεγαλούπολη;

Τι σε γοητεύει στην Όλγα, την οποία υποδύεσαι;

Η Όλγα είναι μια κλασική περίπτωση γυναίκας που την έχει ΄΄στοιχειώσει ΄΄ η φωνή του πατέρα της, οι νόρμες που έχουν φτιαχτεί από αυτόν επιστρέφουν πολύ έντονα, ειδικά σ αυτή. Αυτή είναι ο θεματοφύλακας αυτού του συντηρητισμού, αυτού του πνεύματος καθήκοντος που έχει εσωτερικεύσει απόλυτα. Από την άλλη είναι μια γυναίκα που μακριά από το πλαίσιο που της έχει κληροδοτηθεί κινδυνεύει με κατάρρευση. Αν λύσει τους ώμους της, το σαγόνι της, θα υποστεί μια συντριβή. Άρα είναι και μια γυναίκα που παλεύει να διατηρήσει τη μορφή της, το σχήμα της. Αυτή η μορφή μέσα στη νεύρωσή της έχει κάτι υπέροχα κωμικό και ευαίσθητο. Και αυτό με γοητεύει πολύ.

Αν η Αθήνα είναι η δική μας και δική σου Μόσχα τι δυσκολεύει έναν νέο ηθοποιό, ειδικά μια γυναίκα ηθοποιό σε αυτή τη συνθήκη;

Το ζήτημα της δουλειάς είναι το κομβικό, η επιβίωση. Κάθε σεζόν πρέπει να ψάχνεις εργασία και μία μόνο δεν είναι αρκετή κι αν δεν έχεις κάποια περιθώρια να σου δίνουν μια άνεση τότε θα πρέπει να απασχολείσαι σε παράλληλα πράγματα, που θα σου επιτρέπουν παράλληλα μια ευελιξία για να μπορείς να ασκείς το επάγγελμα του ηθοποιού. Όλα αυτά είναι φθοροποιοί παράγοντες, στους οποίους προστίθεται η Αθήνα με όλο το κόστος ζωής της και την απομάκρυνσή της από το στοιχείο της φύσης. Όλα αυτά χωρίς καμία διάθεση να μειώσω την χαρά της δημιουργίας ή το γεγονός ότι η Αθήνα όπως κάθε μητρόπολη σου προσφέρει άλλη ελευθερία και δυνατότητες. Άλλωστε η Αθήνα με γοητεύει γιατί πάντα θα την βλέπω με τα μάτια της νησιώτισσας.

Περισσότερα για την παράσταση ΕΔΩ.