Υψιπύλη Σοφιά πόσο πειράξατε τον Τσέχοφ;

Το debop.gr μίλησε με την ηθοποιό με αφορμή την παράσταση «Τρεις Αδελφές: Θα έρθουν καλύτερες μέρες» που παίζεται στο ΠΛΥΦΑ.

Πως προέκυψε η ανάγκη να ειπωθεί η ιστορία των Τριών Αδελφών σήμερα;

Κατ΄αρχάς όλες όσες συμμετέχουμε στην παράσταση είμασταν συμφοιτήτριες στη δραματική σχολή και παραμείναμε φίλες μεταξύ μας. Αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί κατευθείαν μετά τη σχολή, έχει προηγηθεί ακόμη μια παράσταση στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Ανέφερα το φιλικό στοιχείο γιατί η ιδέα για την παράσταση ήρθε τυχαία, μετά από μια συνάντηση στο σπίτι της Ειρήνης, όπου προέκυψε η ιδέα να πάρουμε την αρχική έμπνευση από το έργο του Τσέχοφ και να τη μεταγράψουμε στο σήμερα. Η δε παράσταση εκτός από τις «Τρεις Αδελφές» περιλαμβάνει και λίγο «Βυσιννόκηπο», κάτι που δοκιμάσαμε όταν παίξαμε το έργο πρώτη φορά στην Κεφαλονιά, στο πλαίσιο του προγράμματος «Μια Ελλάδα, Ένας Πολιτισμός». 

Σε αυτή τη συνάντηση των δύο έργων που περιγράφεις τι παραλληλίες και τι διαφορές βρίσκουμε με το τσεχικό πρωτότυπο;

Το κοινό είναι ο στόχος, η έννοια της Μόσχας, με την έννοια του τόπου μακριά από την γονεϊκή εστία. Εδώ οι τρείς αδελφές έχουν φύγει από το σπίτι για να πετύχουν τα όνειρά τους, έχουν εισπράξει ματαιώσεις και επιστρέφουν για την αποτίμηση. Αυτό είναι και το δραματουργικό όχημα της παράστασης, νομίζω απόλυτα ταιριαστό και με τις δικές μας ματαιώσεις και περιπέτειες ως γενιά και γυναίκες της γενιάς μας ειδικότερα. Φτάνεις στη Μόσχα, στην κάθε Μόσχα και τι βλέπεις, πως χωράς και φτιάχνεις τον εαυτό σου μέσα στην μεγαλούπολη;

Τι σε γοητεύει στην Όλγα, την οποία υποδύεσαι;

Η Όλγα υποδεικνύεται ότι έχει διατροφική διαταραχή και η φωνή του πατέρα της, οι νόρμες που έχουν φτιαχτεί από αυτόν επιστρέφουν πολύ έντονα, ειδικά σε αυτή. Αυτή είναι ο θεματοφύλακας αυτού του συντηρητισμού, αυτού του πνεύματος καθήκοντος που έχει εσωτερικεύσει απόλυτα. Από την άλλη είναι μια γυναίκα που μακριά από το πλαίσιο που της έχει κληρονομηθεί κινδυνεύει με κατάρρευση, αν λύσει τους ώμους της θα υποστεί μια συντριβή. Άρα είναι και μια γυναίκα που παλεύει να διατηρήσει τη μορφή της, το σχήμα της. Αυτή η μορφή μέσα στη νεύρωσή της έχει κάτι υπέροχα κωμικό και ευαίσθητο. Και αυτό με γοητεύει πολύ.

Αν η Αθήνα είναι η δική μας και δική σου Μόσχα τι δυσκολεύει έναν νέο ηθοποιό, ειδικά μια γυναίκα ηθοποιό σε αυτή τη συνθήκη;

Το ζήτημα της δουλειάς είναι το κομβικό, η επιβίωση, Κάθε χρόνο πρέπει να ψάχνεις εργασία και μία μόνο δεν είναι αρκετή και αν δεν έχεις κάποια περιθώρια να σου δίνουν μια άνεση τότε θα πρέπει να απασχολείσαι σε παράλληλα πράγματα, που θα σου επιτρέπουν παράλληλα μια ευελιξία. Όλα αυτά είναι φθοροποιοί παράγοντες, στους οποίους προστίθενται η Αθήνα με όλο το κόστος ζωής της και την απομάκρυνσή της από το στοιχείο της φύσης. Όλα αυτά χωρίς καμία διάθεση να μειώσω την χαρά της δημιουργίας ή το γεγονός ότι η Αθήνα όπως κάθε μητρόπολη σου προσφέρει άλλη ελευθερία και δυνατότητες.

Περισσότερα για την παράσταση ΕΔΩ.