Ο Θείος Άρης συνομίλησε με τη Χριστίνα Ψύχα με αφορμή το «Νήνεμο»

Η Χριστίνα Ψύχα επιστρέφει δισκογραφικά με το νέο της άλμπουμ «Νήνεμο», μια βαθιά ατμοσφαιρική και ποιητική μουσική πρόταση που κινείται ανάμεσα στην κινηματογραφική μουσική, την τζαζ, την ποπ και τις fusion επιρροές, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο γεμάτο ευαισθησία, εσωτερικότητα και λυρισμό.

Το «Νήνεμο» αποτελεί μια προσωπική καλλιτεχνική διαδρομή μέσα από μελοποιημένη ποίηση σημαντικών ποιητών όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Κώστας Καρυωτάκης και ο Φερνάντο Πεσσόα αλλά και πρωτότυπα ελληνόφωνα τραγούδια, όπου η δημιουργός συνυπογράφει την μουσική μαζί με τον σταθερό της συνεργάτη Νικόλα Αναδολή και τους στίχους με την Αναστασία Μωραΐτη, την Νικόλ Κατσάνη και τον Νικόλα Ασκορδαλάκη.

Το «Νήνεμο» περιλαμβάνει μελοποίηση ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη, του Κώστα Καρυωτάκη και του Φερνάντο Πεσσόα. Δεν είναι όμορφα παράξενο που κάποιοι επιστρέφουμε στην ποίηση για να εκφραστούμε; Πώς έγινε η επιλογή
των ποιητών;

Είναι όμορφα παράξενο, όπως λες, γιατί είναι μια τέχνη που απαιτεί χρόνο και συγκέντρωση, τη στιγμή που η εποχή μας αυτά τα δύο σχεδόν τα απαγορεύει. Για τον ίδιο λόγο το βρίσκω και πολύ φυσικό. Η ποίηση έχει έναν τρόπο να φτάνει κατευθείαν στον πυρήνα των πραγμάτων, εκεί που πολλές φορές η καθημερινή γλώσσα δυσκολεύεται. Η επιλογή δεν έγινε με κάποιο σχέδιο, ήταν περισσότερο μια συνάντηση με κείμενα που νιώθω από μικρή ότι με αφορούν προσωπικά και που ήταν κάπως σαν όνειρο να μπορέσω να τραγουδήσω.

Τι σου πρόσφερε το «Νήνεμο»; Τι ήθελες να βγάλεις από μέσα σου;

Περισσότερο από όλα ήθελα να τραγουδήσω αυτά τα λόγια, να μπορέσω να μιλήσω για την ευαισθησία, τη μνήμη, την απώλεια αλλά και για τη μικρή ελπίδα που επιμένει να υπάρχει ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Το «Νήνεμο» με βοήθησε να καταλάβω
καλύτερα τον εαυτό μου και να μετατρέψω αυτή τη διαδρομή σε μουσική.

Εξαιρετικό το κλιπ στο εκκλησάκι για το «Αλλά τα βράδια». Σε έχω δει και σε άλλα κλιπάκια να επιδιώκεις η «εικόνα» των τραγουδιών σου να έχει στοιχεία ατμοσφαιρικά ή γήινα, φυσικά τοπία, χωρίς θόρυβο. Εκφράζεις μια δική σου λογική και στάση ζωής μέσα από αυτό;

Νομίζω πως ναι. Με ελκύουν οι εικόνες που αφήνουν χώρο να αναπνεύσεις και που συνομιλούν με το τραγούδι. Τα φυσικά τοπία, η απλότητα, το φως, η σιωπή, όλα αυτά με εκφράζουν και ως άνθρωπο. Μια αληθινή εικόνα, που σίγουρα είναι και στάση ζωής ναι.

Κάτι που συνηθίζω να ρωτάω: Έχεις πρόγραμμα ή παίζεις με το ένστικτο και την τυχαία στιγμή όταν δουλεύεις;

Δεν έχω πρόγραμμα, όχι. Είμαι κάπως σταθερά και συνέχεια δημιουργική, μάλλον σαν άνθρωπος, είναι μέρος της ζωής μου. Παρατηρώ πολύ τα πάντα γύρω μου και περνούν από το μυαλό μου αυτόματα ιδέες για ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, οπότε είναι
κάπως το φυσικό μου. Πιστεύω ωστόσο πολύ στη συνέπεια και στη δουλειά, γιατί χωρίς αυτές δύσκολα ολοκληρώνεται οτιδήποτε.

Σε γνώρισα με τον Νίκο Αναδολή και παραμένετε συνεργάτες εδώ και χρόνια. Πες μου για τη σχέση αυτή αλλά και για τους άλλους συνεργάτες στο «Νήνεμο», την Αναστασία Μωραΐτη, τη Νικόλ Κατσάνη και τον Νικόλα Ασκορδαλάκη.

Με τον Νικόλα είμαστε οικογένεια πια, μιας και μετράμε σχεδόν 10 χρόνια κοινής πορείας. Σίγουρα προσεγγίζουμε τη μουσική με τον ίδιο τρόπο, συνομιλούμε αισθητικά και συναισθηματικά και κινούμαστε προς τις ίδιες κατεύθυνσεις σαν άνθρωποι και σαν συνεργάτες. Στο «Νήνεμο» είχαμε τη μεγάλη χαρά να συνεργαστούμε και με έναν εξαιρετικό μουσικό παραγωγό, τον Άγγελο Σπίνουλα, που διεύρυνε πολύ τους ορίζοντες μας ηχητικά και μαζί εξερευνήσαμε νέους ηχητικούς δρόμους. Αισθάνομαι πολύ ευτυχής για την ομάδα αυτή. Η Αναστασία Μωραΐτη, η Νικόλ Κατσάνη και ο Νικόλας Ασκορδαλάκης έφεραν ο καθένας τη δική του προσωπικότητα, ευαισθησία και καλλιτεχνική ματιά στο έργο. Αυτό που αγαπώ στις συνεργασίες είναι ακριβώς αυτή η
συνάντηση διαφορετικών κόσμων γύρω από έναν κοινό σκοπό. Πιστεύω ότι το «Νήνεμο» είναι αποτέλεσμα αυτής της συλλογικής διαδρομής και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτό.