Ο Μακέ Αντωνίου μίλησε στον θείο Άρη για τα «Χνάρια του Ερημίτη»

Ο Μακέ Αντωνίου ανήκει σε εκείνη τη γενιά μουσικών που αναζητούν τη δική τους φωνή ανάμεσα σε διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, προσωπικές επιρροές και διαδρομές που δεν ακολουθούν απαραίτητα ευθείες γραμμές. Με καταγωγή από την Κύπρο και σπουδές μουσικής στην Αγγλία, διαμορφώνει μια ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα, με την κιθάρα και το τραγούδι να αποτελούν βασικά εργαλεία της έκφρασής του.

Με αφορμή το έργο «Στα Χνάρια Του Ερημίτη», συζητάμε μαζί του για τις μουσικές του αναφορές, τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν, τη δημιουργική διαδικασία και την αναζήτηση που βρίσκεται πίσω από κάθε καινούργιο μουσικό βήμα. Μια συζήτηση για τις επιρροές που κουβαλάει, τις επιλογές που καθορίζουν τη δουλειά του και την ανάγκη να βρει τον δικό του δρόμο μέσα από τη μουσική.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά, για να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Ποιος είσαι Μάκε Αντωνίου πέρα από τα τραγούδια σου; Τι αγαπάς να κάνεις; Μεγαλώνοντας στη Λευκωσία, τι σχέση ανέπτυξες με τη μουσική και πότε κατάλαβες ότι ήθελες να ασχοληθείς μαζί της επαγγελματικά;

Η μεγάλη μου αγάπη πάντα ήταν η μουσική. Τον δρόμο για την μουσική τον επέλεξα όταν ήμουν μαθητής στο γυμνάσιο. Από τα πρώτα μαθήματα κιθάρας που έκανα μικρός κατάλαβα ότι αυτό θα ήθελα να κάνω στην ζωή μου. Έπαιζα πάντα στις σχολικές γιορτές και στις εκδρομές ήμουν το παιδί με την κιθάρα. Όταν στην εφηβεία μου ξεκίνησα και τις ζωντανές εμφανίσεις σιγουρεύτηκα ότι αυτός ήταν ο δρόμος που θα ακολουθούσα.

Σπούδασες μουσική στην Αγγλία, μια εμπειρία που θεωρώ ότι θα σε έφερε σε επαφή με διαφορετικά μουσικά ερεθίσματα και τρόπους προσέγγισης της τέχνης. Τι κράτησες από εκείνα τα χρόνια και πώς επηρέασαν τη μουσική σου ταυτότητα; Υπάρχει κάτι που έμαθες εκεί και εξακολουθεί να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεις ή προσεγγίζεις ένα τραγούδι;

Το πανεπιστήμιο στο οποίο φοίτησα είχε ως βάση την κλασική μουσική, μια κατεύθυνση η οποία, παρόλο που με βοήθησε, αντιλήφθηκα ότι δεν είναι για μένα. Είχα όμως την ελευθερία να διαλέξω και άλλα μαθήματα που διεύρυναν τους ορίζοντές μου, όπως για παράδειγμα μαθήματα μουσικής τεχνολογίας που με βοήθησαν να αντιληφθώ πως δουλεύουν διάφορα προγράμματα και πώς να δουλεύω μέσα στα στούντιο.

Από τον «Ερημίτη» του 2025 φτάνουμε σήμερα στο πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ σου, «Στα χνάρια του Ερημίτη». Τι σηματοδοτεί για σένα αυτή η διαδρομή; Ο τίτλος παραπέμπει σε μια συνέχεια, σε μια αναζήτηση ή σε μια προσπάθεια να ανακαλύψεις ποιος είσαι καλλιτεχνικά; Και πόσο διαφορετικός είναι ο Μάκε που ξεκίνησε με τον «Ερημίτη» από εκείνον που παρουσιάζει σήμερα τον πρώτο του δίσκο;

Εδώ και χρόνια ονειρευόμουν να έχω τα δικά μου τραγούδια. Ο «Ερημίτης» ήταν το τραγούδι που μου έδωσε την ώθηση για να ξεκινήσω. Λίγο μετά, μέσα σε λίγους μήνες ολοκληρώσαμε ένα άλμπουμ έξι τραγουδιών. Στα τρία τραγούδια του δίσκου, μάλιστα, είχα την τιμή να συνεργαστώ με σπουδαίους καλλιτέχνες τους οποίους θαυμάζω, τον Μίλτο Πασχαλίδη την Ρίτα Αντωνοπούλου και την Κέλλυ Βουδούρη.

Όσον αφορά στο όνομα του δίσκου, όντως θέλαμε, με τους συνεργάτες μου, να δείξουμε ότι μετά τον Ερημίτη, τον οποίο αγκάλιασε ο κόσμος, υπήρχε μια συνέχεια, έτσι ακολούθησαν τα χνάρια του Ερημίτη. Στον δίσκο υπάρχουν και ροκ κομμάτια και έντεχνα και ένα πολύ ωραίο ζεϊμπέκικο. Όλα τα τραγούδια θεωρώ ότι ξεχωρίζουν για τη μουσική αλλά και για τον στίχο τους που έχει πάντα κάτι βαθύτερο να διηγηθεί.

Στον δίσκο συναντάμε τραγούδια με έντονο λυρισμό, μυθολογικές αναφορές, ανεκπλήρωτους έρωτες, μνήμη, αλλά και θέματα όπως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια απέναντι στον φόβο. Πόσο σε ενδιαφέρει να αφηγείσαι ιστορίες μέσα από τη μουσική; Όταν ερμηνεύεις στίχους που μιλούν για τόσο διαφορετικές εμπειρίες, αναζητάς πρώτα τη δική σου προσωπική σύνδεση μαζί τους ή προσπαθείς να μπεις στον κόσμο του δημιουργού;

Το μεγαλύτερο για μένα προνόμιο ενός τραγουδιού είναι ότι αγγίζει την ψυχή και το μυαλό του ακροατή δημιουργώντας του εικόνες. Το ωραίο είναι ότι ο κάθε ακροατής το προσαρμόζει στα δικά του βιώματα και ταυτίζεται μαζί του. Αυτό κάνω κι εγώ. Ό,τι ακούω προσπαθώ να το προσαρμόσω στα δικά μου μέτρα. Αυτό είναι ένα σημαντικό συστατικό μιας καλής ερμηνείας. Αν δεν μπορέσει ο ερμηνευτής να κατανοήσει τον στίχο και να ταυτιστεί, δεν θα μπορέσει να ερμηνεύσει με τρόπο που να τον μεταδώσει στο κοινό. Γι’ αυτό τον λόγο δίνω πολύ μεγάλη σημασία στην επιλογή των στίχων όταν θα επιλέξω ένα τραγούδι.

«Στα χνάρια του Ερημίτη» συνεργάζεσαι με τον Μίλτο Πασχαλίδη, τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την Κέλλυ Βουδούρη.  Πώς ήταν η εμπειρία αυτών των συνεργασιών και τι σημαίνει για έναν νέο καλλιτέχνη να μοιράζεται ένα τραγούδι με ερμηνευτές που έχουν ήδη διαμορφώσει τη δική τους πορεία;

Για μένα αυτές οι συνεργασίες ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Είναι μεγάλη ευλογία να σου δίνεται η ευκαιρία να συνεργαστείς με τόσο μεγάλους και έμπειρους καλλιτέχνες. Ειδικά με τον Μίλτο Πασχαλίδη που ήταν το ίνδαλμά μου και με τον οποίο ερμηνεύσαμε το κοινό μας τραγούδι, «Ο μύθος της γοργόνας», και στον Σταύρο του Νότου στην Αθήνα αλλά και στο DownTown στην Λευκωσία. Το ότι μοιράστηκα τη σκηνή με τον Μίλτο, ήταν για εμένα εμπειρία ζωής.

Το έντεχνο και το ροκ αποτελούν δύο βασικούς άξονες της μουσικής σου ταυτότητας, ενώ στον δίσκο ακούγονται και στοιχεία από διαφορετικές μουσικές παραδόσεις. Πού θα ήθελες να οδηγήσεις τον ήχο σου τα επόμενα χρόνια; Και σε μια εποχή όπου η μουσική ανακαλύπτεται συχνά μέσα από αποσπάσματα και αλγορίθμους, τι θα ήθελες να κρατήσει κάποιος που θα ακούσει ολόκληρο το άλμπουμ «Στα χνάρια του Ερημίτη»;

Παρόλο που το έντεχνο και το ροκ είναι αυτά που με εκφράζουν περισσότερο, πάντα είμαι ανοιχτός σε όλα τα είδη της μουσικής φτάνει αυτό που έρχεται στα αυτιά μου να μου είναι ευχάριστο και να κατανοώ τι έχει να πει ο στίχος ώστε να μπορέσω κι εγώ με τη σειρά μου να το μεταδώσω μέσα από τις ερμηνείες μου. Από τον δίσκο θέλω να κρατηθεί όλη η αγάπη, ο ενθουσιασμός και η προσπάθεια που βάλαμε με τους συνεργάτες μου, τον Ανδρέα Καπανδρέου, την Χρύση Κοτοβού και την Μαρία Γιουτανή που έγραψαν τους στίχους των τραγουδιών και τους Γρηγόρη Πολύζου και Ανδρέα Παπαδόπουλου που έγραψαν τη μουσική.