«Κάθε Νύχτα»: μια Αθήνα noir, τρεις ήρωες και μια ιστορία που συνεχίζεται ακόμη

Με αφετηρία μια ιστορία που γεννήθηκε το 2007 και συνεχίζει να εξελίσσεται μέχρι σήμερα, το «Κάθε Νύχτα» ξεδιπλώνει έναν σκοτεινό, σχεδόν κινηματογραφικό κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Στη σύντομη συζήτηση που ακολουθεί, ο Θ.Π. που μας συστήνεται με το ψευδώνυμο «Μυθοπλάστης» μιλά για τη μακρόχρονη διαδρομή του βιβλίου, τους ήρωες που δεν ξεχωρίζει αλλά αγαπά διαφορετικά, και τη νοσταλγία που θέλει να αφήσει στον αναγνώστη — σαν μια ιστορία που δεν τελειώνει, απλώς συνεχίζεται.

Η ιστορία από το βιβλίο σας Κάθε Νύχτα ξεκινά το 2007 και συνεχίζεται ακόμη. Πώς εξελίχθηκε η πλοκή όλα αυτά τα χρόνια;

Η εξέλιξη ήταν σταδιακή. Η βασική ιστορία είχε γραφτεί σχεδόν από την πρώτη στιγμή όμως υπήρχαν μεταγενέστερες πινελιές. Μικρές προσθήκες που έγιναν ακόμη και ένα μήνα πριν εκδοθεί το βιβλίο. Ο λόγος όμως που πήρε τόσα χρόνια να εκδοθεί, είναι επειδή έχουν γραφτεί ήδη δύο συνέχειες του έργου που δεν θα καθυστερήσουν να εκδοθούν.

Ποιος είναι ο ήρωας που σας αρέσει περισσότερο και γιατί;

Δεν μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω κάποιον. Είναι και οι τρεις "παιδιά μου" και τους αγαπώ. Μπορώ όμως να ξεχωρίσω τον τρόπο που εκφράζω την αδυναμία μου σε αυτούς. Τον Μπενάκη λοιπόν τον αγαπώ πιο πολύ από όλους, τον Κροκίδη τον θαυμάζω πιο πολύ από όλους και θα ήθελα να μοιάσω στον Πετράκο περισσότερο από όλους. 

Τι θέλετε να νιώσει ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο;

Θα ήθελα να νιώσει το συναίσθημα της νοσταλγίας. Ότι το βιβλίο τον συντρόφευσε όλο αυτό το διάστημα και την στιγμή που τελειώνει θα γνωρίζει ότι δεν έχει άλλο να τον συντροφεύει. Αν και αυτό διορθώνεται με την συνέχεια του βιβλίου. Αν και ακόμα περισσότερο θα μου άρεσε αν τον ανάγκαζε το βιβλίο να το ξαναδιαβάσει για να προσέξει λεπτομέρειες του έργου που δεν είχε δει κατά την πρώτη ανάγνωση.

Πώς συνδυάζετε τη δουλειά σας στον χώρο των γραφικών τεχνών με τη συγγραφή;

Η απάντηση είναι απλή: Δύσκολα. Όμως μέσα από την δυσκολία κρύβεται η ένταση που δημιουργεί η ταυτόχρονη ενασχόληση με τα δύο, ένα απαράμιλλο άγχος, η τελειομανία κι η ανάγκη για αποτελεσματικότητα. Όλη αυτή η ταυτόχρονη ενασχόληση, παρά την πίεση και το άγχος, αποβαίνει δημιουργική και το κίνητρο για να συνεχίσω και τα δύο ταυτόχρονα.

Αν η Αθήνα ήταν χαρακτήρας στο βιβλίο σας, πώς θα την περιγράφατε σε τρεις λέξεις;

Ένδοξη, περήφανη, μυστηριώδης. Τρεις λέξεις δεν αρκούν να την περιγράψουν, αλλά αν διάλεγα τρεις, αυτές θα ήταν. Γιατί η Αθήνα έχει την τιμή να φέρει τον τίτλο Κλεινόν Άστυ. Ένας τιμητικός τίτλος απόδειξη της μακράς ιστορίας της, των προσωπικοτήτων που έζησαν εδώ, της ομορφιάς της, είτε αυτή αφορά το φως της ημέρας, είτε αφορά τα πιο σκοτεινά δρομάκια της νύχτας.

Ποιο σημείο της πόλης σας κάνει να νιώθετε ότι γράφετε μέσα σε noir ταινία;

Το σύγχρονο κέντρο. Η περιοχή ανάμεσα στα Εξάρχεια και το Κολωνάκι. Μια περιοχή που δεν θυμίζει ούτε Εξάρχεια, ούτε Κολωνάκι. Μια περιοχή που θα την χαρακτηρίζουν βιβλιοπωλεία, ανεξάρτητα μπαρ, μεζεδοπωλεία, γκαλερί και ξεκινά από την βορεινή πλευρά της Ακαδημίας, του Πανεπιστημίου και της Βιβλιοθήκης και φτάνει μέχρι τους πρόποδες του Λυκαβητού. Αυτό το σημείο του κέντρο, όπου συνυπάρχουν οι πρωταγωνιστές του βιβλίου κι το γραφείο ιδιωτικών ερευνών, είναι η πιο σιβυλλική γωνία της Αθήνας.