Η Νάνα Παπαδάκη για το «Έργο δύο προσώπων» του Τένεσι Ουίλιαμς

Ποιήτρια, σκηνοθέτις και ηθοποιός, η Νάνα Παπαδάκη μιλάει στο debop.gr για την θεατρική παράσταση του Τενεσί  Ουίλιαμς «Έργο δύο προσώπων» που παίζεται στο θέατρο Ροές.

Ποια δημιουργική συνθήκη σε οδήγησε στο «Έργο δύο προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς;

Το έργο έφτασε στα χέρια μου μέσα από διάφορες συγκυρίες και συμπτώσεις. Μπορώ να πω  ότι με διάλεξε, υπό μια έννοια, όπως και τον συμπρωταγωνιστή μου Βαγγέλη Παπαδάκη. Δεν είναι ένα εύκολο έργο. Είναι πολύ απαιτητικό σκηνικά και υποκριτικά. Εξάλλου στον ίδιο τον Ουίλιαμς πήρε δέκα χρόνια για να το γράψει, το δούλευε και το ξαναδούλευε, εν μέσω βαθιάς προσωπικής του κρίσης. Αυτή η δυσκολία να δαμάσεις το υλικό, να το κατανοήσεις και να το αισθανθείς στην πληρότητά του είναι κι εκείνη που σε προκαλεί και σε προσκαλεί να ασχοληθείς μαζί του.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι που κλήθηκες να αντιμετωπίσεις στο συγκεκριμένο έργο;

Η διπλή λειτουργία της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος είναι μια δύσκολη ισορροπία, ειδικά όταν ως ηθοποιός βιώνεις, επί σκηνής, κάτι τόσο απόλυτο και καταλυτικό, όπως ο ψυχικός κόσμος της ηρωίδας που ενσαρκώνω και ειδικά όταν, επιπροσθέτως, έχεις και τη συνολική ευθύνη της παράστασης. Η εναλλαγή ανάμεσα σε αυτούς τους ρόλους απαιτεί οργάνωση, ψυχική διαθεσιμότητα, αντοχή. Αυτή τη φορά, μάλιστα, ανοίχτηκα από το θέατρο λόγου που γνωρίζω καλά στο ψυχολογικό θέατρο και μάλιστα σε μια συνθήκη όπου η υψηλή υποκριτική θερμοκρασία και απαίτηση για γρήγορες εναλλαγές έπρεπε να συνδυαστεί με τη συνολική εποπτεία της σκηνής και έναν σχετικό έλεγχο, κάτι που θα ήταν αδύνατον δίχως τους εξαίρετους καλλιτεχνικούς συνεργάτες και συνοδοιπόρους. Στο έργο αυτό δεν αρκεί απλά να παίξεις καλά, απαιτείται να επιτρέψεις να συμβεί μια μεγάλη μετατόπιση μέσα σου, τόσο ισχυρή όπου δεν θα χρειαστεί να ερμηνεύσεις, αλλά να φτάσεις στο σημείο να «είσαι». Ειδικά μάλιστα στην παράλογη εποχή που ζούμε, ήταν απαραίτητο η «τρέλα» να μην περιοριστεί μόνον στους ήρωες αλλά να αναγνωριστεί και στον εξωτερικό κόσμο, στην κοινωνία, στους θεσμούς, στο τι θεωρούμε υγιές, αποδεκτό, κανονικό.

Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που αντιμετωπίζει μια γυναίκα δημιουργός στο ελληνικό θέατρο σήμερα; 

Νομίζω ότι όσο πιο υπεύθυνους ρόλους έχει μια γυναίκα-στο θέατρο ή γενικότερα- τόσο πιο σκληρά μπορούν να γίνουν τα πράγματα για την ίδια εάν οι συνομιλητές και οι συνεργάτες της δεν είναι καλλιεργημένοι, επί της ουσίας,  εννοώ, δηλαδή, ψυχικά, πνευματικά και συναισθηματικά. Αυτό δεν αφορά μόνο στους άντρες αλλά και σε γυναίκες που, επίσης, μπορεί να έχουν πατριαρχική νοοτροπία. Η πατριαρχία δεν έχει φύλο, την έχουμε ενσωματώσει όλοι, κι ίσως να ακουμπάει κι εμένα αυτή η διαπίστωση, εφόσον πολλές φορές ξεχνώ την ευαισθησία μου και δεν μου αναγνωρίζω χαρακτηριστικά που έχω εκπαιδευτεί από την κοινωνία να κατηγοριοποιώ αρνητικά ως «γυναικεία». 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Έργο δύο προσώπων» εδώ.