Η Μαργαρίτα Αλεξιάδη παίρνει την ευθύνη για ό,τι παίζει
2026-05-05
Μεγαλωμένη στο Μπραχάμι, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, η Μαργαρίτα Αλεξιάδη δεν θα φανταζόταν πως μέσα σε διάστημα τριών ετών θα ακολουθούσε μια ανοδική πορεία συνάντησης με την αναγνωρισιμότητα.
Ξεκίνημα η εμφάνιση στον 1ο κύκλο του Maestro, όσο ήταν ακόμη στον τρίτο χρόνο της σχολής της. Ακολούθησε το μεγάλο «μπαμ» με την παρουσία της στις τηλεοπτικές «Ψυχοκόρες» του ΑΝΤ1. Έπειτα οι «Βάκχες» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, μετά το θεατρικό έργο «Ο Τελευταίος Ασπροκόραρας» σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου. Και την περασμένη θεατρική σεζόν «Η Πύλη της Κόλασης» στο Θέατρο Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού.
Σήμερα, η Μαργαρίτα Αλεξιάδη πρωταγωνιστεί στην παράσταση «H Χρονιά χωρίς καλοκαίρι» του Γιάννη Καλαβριανού και σκηνοθέτησε την πτυχιακή της ταινία με τίτλο «Βρώμα» για Tμήμα Kινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ.
Το debop.gr μίλησε με τη ανερχόμενη ηθοποιό μέσα από τα δικά της λόγια, απαλείφοντας τις ερωτήσεις μας.
- Η «Χρονιά χωρίς καλοκαίρι» προέκυψε ως συνέχεια της συνεργασίας μας με τον Γιάννη Καλαβριανό στην «Πύλη της Κόλασης» τον περασμένο χειμώνα. Υπάρχει άψογη συνεννόηση με τον Γιάννη και ο δημιουργικός του κόσμος μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον. Ο ρόλος μου αυτός της Μαίρη Σέλλεϋ και το θεατρικό μας μεταφέρει στο καλοκαίρι του 1816, στη Villa Diodati στη Γενεύη, χρονιά κατά το οποίο η ίδια έγραψε τον «Φράνκεσταϊν» και η οποία ονομάστηκε «Χρονιά χωρίς καλοκαίρι» εξαιτίας μιας ηφαιστειακής έκρηξης που διατάραξε τον κύκλο των εποχών και όχι μόνο. Οι υπόλοιποι ρόλοι του έργου είναι τα υπόλοιπα πρόσωπα της παρέας εκείνης, δηλαδή ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του, Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλλεϋ, και η αδερφή της Μαίρη, Κλαιρ. Πρόκειται επομένως για ένα έργο με αναφορά σε πραγματικά γεγονότα αλλά και πως η ανάγκη να ειπωθούν τρομακτικές ιστορίες ακουμπάει στον υπαρξιακό μας φόβο.
-Το πιο ωραίο και το πιο δύσκολο ταυτόχρονα σκέλος της παράστασης αφορά ότι γίνεται από έναν θίασο που αποτελείται από άτομα της γενιάς μου. Οπότε το κλίμα κι η συνεννόηση καταγράφονται στα θετικά, σου δίνει μεγάλη χαρά όλη αυτή η διαδικασία. Ταυτόχρονα όμως απαιτούνται χειρισμοί τέτοιοι που να κρατάνε την προσοχή μας απερίσπαστη.
-Η «Βρώμα» είναι η πτυχιακή μου ταινία, έγινε στο πλαίσιο των σπουδών μου για τη Σχολή Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, σπουδές τις οποίες ξεκίνησα πριν να μπω στο Εθνικό Θέατρο και συνέχισα μετά από αυτό. Στη «Βρώμα» συγκεκριμένα, η λέξη, ο χαρακτηρισμός, αφορά το συναίσθημα, το αίσθημα ενοχής όσων βγαίνουν από μια συνθήκη και σχέση κακοποίησης, όπως στην ηρωΐδα της ταινίας. Κι υπάρχει η αντίστιξη στην ταινία ότι η ίδια γυναίκα που δέχεται slut shaming, η «βρώμα» της υπόθεσης, βρίσκει ένα καταφύγιο ασφάλειας σε έναν άστεγο. Είναι αυτό το στοιχείο που μας βάζει στη διερώτηση σχετικά με το τι είναι μιαρό, βρώμικο και τι όχι. Σε όσα έγραψα και γράφω για το σινεμά προσπαθώ να αναδεικνύω έντονους γυναικείους χαρακτήρες, προκλητικούς που συνδυάζουν την εξωτερική οξύτητα με την εσωτερική απαλότητα.
-Το Blue Velvet, οι ταινίες του Φελίνι, ειδικά το 8 ½ είναι ταινίες στις οποίες μου αρέσει να επιστρέφω, έχουν μια αφήγηση που με καλύπτει, μια παρανοϊκή ποίηση. Ο Καθρέφτης του Ταρκόφσκι επίσης, αν και στην αρχή έκανα μοντάζ πέντε λεπτών για να συλλάβω ακριβώς τι συμβαίνει. Με συγκίνησε σε πρώτο χρόνο αλλά δεν κατάλαβα τίποτα. Όταν μου έγινε σαφές τι έγινε, την αγάπησα ακόμη περισσότερο.
-Δεν έχει τύχει να με δυσκολέψει κάποια συμπεριφορά στη δουλειά με τρόπο κακοποιητικό ή παραβιαστικό. Από εκεί και πέρα, αυτό που έχουμε εισπράξει από συναδέλφισσες είναι ότι αρκετές φορές δεν ξέρεις αν κάποιος σε θέλει στη δουλειά γιατί του κάνεις υποκριτικά ή για να στην πέσει. Νιώθεις επίσης ως γυναίκα μια ανισότητα σε επίπεδο γνώσης, στο πως είναι πολλοί άντρες έτοιμοι να σε συμβουλεύσουν αλλά όχι να σε ακούσουν σε ότι τους πεις. Για αυτό και είναι θετικό ότι έγινε ένα μπαμ με το MeToo# και άνθρωποι που πριν δεν είχαν το κουράγιο να μιλήσουν μίλησαν για πράγματα που τους ενόχλησαν, τους πλήγωσα, τους φόβισαν.
-Όταν παίρνεις έναν σημαντικό ρόλο, όπως εγώ με τη Βασιλική στις «Ψυχοκόρες» χωρίς να έχεις μεγάλη εμπειρία αυτομάτως εκτίθεσαι απότομα. Αυτό σου κάνει καλό στο να αποκτήσεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ώθηση στα επόμενα βήματα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι μετά από μια τηλεοπτική επιτυχία θα ακολουθήσει μια επόμενη ούτε ότι κάθε σεζόν πρέπει ντε και καλά να είσαι τηλεοπτικά παρούσα. Σημαίνει όμως ότι αποκτάς αυξημένη αίσθησης ευθύνης για ό,τι παίζεις. Και προσωπικά αυτή την ευθύνη την παίρνω με χαρά όταν είμαι σε κάτι που μου αρέσει και με κάνει να αισθάνομαι πληρότητα.
-Διαφωνώ με την κριτική ότι το θέατρο έχει τηλεοπτικοποιηθεί. Είναι καλό που έχει ανοίξει η αγορά και ξεφύγαμε από μια εποχή υποτίμησης προς τους ηθοποιούς που έκαναν τηλεόραση τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έχω ζήσει αυτή τη συνθήκη αλλά αυτό το στερεότυπο για αρκετά χρόνια ακούω ότι υπήρχε. Θεωρώ επίσης ψευδεπίγραφο έναν τέτοιο διαχωρισμό. Υπάρχουν ηθοποιοί που έχουν «γράψει» θεατρικά πολύ πριν γίνουν γνωστοί τηλεοπτικά. Είναι εδώ και το ίδιο το μέσο που παίζει ρόλο, όταν ο κόσμος δεν γνωρίζει τι θεατρική παιδεία έχει διαγράψει κάποιος πριν παίξει έναν τηλεοπτικό ρόλο.
-Η ανασφάλεια είναι ο κανόνας στους ηθοποιούς, κάθε δύο με τρεις μήνες ψάχνεις για δουλειά και δεν έχεις εργασιακά δικαιώματα. Συχνά δεν πληρώνεσαι τις πρόβες, την εργασία που εκτός σκηνής απαιτείται να κάνεις, και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς σου. Είναι μια τραγωδία η έλλειψη μέριμνας της Πολιτείας για το πως ζουν και εργάζονται οι καλλιτέχνες, κινδυνεύεις να εξαντληθείς φυσικά και ψυχικά και πολλές φορές υφίσταται κίνδυνος να χάσεις την ποιότητα σε ό,τι κάνεις.
-Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός ήταν στη Β΄ Δημοτικού, όταν πήγα με τον αδερφό μου σε ένα θεατρικό παιχνίδι και δεν πίστευα ότι αυτό μπορεί να γίνει επάγγελμα. Το αποφάσισα όμως μετά το Λύκειο, ήθελα να τεστάρω αν είναι ένα απλό παιδικό όνειρο ή αν μπορώ να ανταπεξέλθω σε αυτό το πεδίο. Τελικά πέτυχε η δοκιμασία και αποφάσισα η υποκριτική είναι αυτό με το οποίο έχω σκοπό να εξελιχθώ από εδώ και πέρα.
-Στην Αθήνα δεν μου αρέσει ότι είναι μια βρώμικη πόλη, με ενοχλεί και μου δημιουργεί πρακτικά και αισθητικά ένα αρνητικό φορτίο. Αγαπώ όμως σε αυτήν ότι είναι πολυδιάστατη, θα βρεις νεοκλασικό σπίτι και μια πολυκατοικία του ’70 στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο τετράγωνο. Αυτός ο τόσο διαφορετικός συνδυασμός σε απόσταση στενών με εξιτάρει αν και μερικές φορές δεν κρύβει μια συμπαθητική ιστορία, μπορεί να είναι αποτέλεσμα μια συνύπαρξης πραγμάτων που δεν ξεκινάνε από αγαθές προθέσεις.
Περισσότερα για την παράσταση «Η Χρονιά χωρίς Καλοκαίρι» ΕΔΏ.
Η ταινία «Βρώμα» θα προβληθεί την Παρασκευή 22 Μαΐου στον κινηματογράφο Ολύμπιον, στη Θεσσαλονίκη μέσω του 10ου Πανοράματος Ταινιών Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ και την Πέμπτη 18 Ιουνίου, στα πλαίσια του Short Encounters International Film Festival: Greek Section Out of Competition. Επίσης, θα προβάλεται και στην κινηματογραφική πλατφόρμα CINOBO από τον Ιούλιο του 2026.
