Η Γεωργία Δρακάκη στο deBόp για την «Εκπομπή» της στο Black Duck!

Η Γεωργία Δρακάκη μας προσκαλεί στο Black Duck. Κάθε Τρίτη και ένα επεισόδιο μίας «Εκπομπής». Κάθε Τρίτη με διαφορετικούς καλεσμένους. Κάθε Τρίτη και ένα διαφορετικό θέμα. Όλα με πρωταγωνιστές τον Λόγο (και το παράλογο!) και την Μουσική.

Μία εκπομπή, λοιπόν, που θα ανέβει σταδιακά, επεισόδιο το επεισόδιο, από τα τέλη Μαρτίου στο YouTube, αφού πρώτα θα έχει βιντεοσκοπηθεί με ζωντανό κοινό την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, 3, 10 και 17 Μαρτίου στο Black Duck. Κάθε φορά με διαφορετική θεματολογία, μέσα από το προσωπικό φίλτρο και αισθητική της Γεωργίας Δρακάκη, η οποία θα παντρέψει on stage και live τις ιδιότητές της: συγγραφέας, δημοσιογράφος, τραγουδίστρια. 

Πάμε να διαβάσουμε τι μας είπε!

Η «Εκπομπή» στο Black Duck ενώνει λόγο και μουσική μπροστά σε ζωντανό κοινό. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα; Ήταν κάτι που δούλευε μέσα σου καιρό ή προέκυψε από μια συγκεκριμένη ανάγκη;

Πιστεύω ότι θα έκανα πολύ καλή δουλειά αν είχα μια πραγματική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση. Μιλάω καλά ελληνικά, υπηρετώ την δημοσιογραφία εδώ και δεκαπέντε χρόνια, έχω δουλέψει σε ένα σωρό sites, εφημερίδες, περιοδικά, έχω μια αρκετά καλή εμπειρία από ραδιόφωνο και μια σχετικά μικρότερη από τηλεόραση. Επίσης, τραγουδώ επαγγελματικά τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια. Η επαφή με τους ανθρώπους είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο. Και η επαφή με τις ιδέες. Ένα τραγούδι, ένα ποίημα, μια σύντομη συζήτηση με κάποιον μπορεί, πιστεύω, να ανοίξει πύλες κολάσεως και παραδείσου. Να μας φέρει κοντά με τους άλλους και με τον βαθύτερο εαυτό μας. Έτσι, λοιπόν, μετά από μια συζήτηση με την βαφτιστήρα και φίλη μου, Ελένη Καράκου (ναι, η γνωστή και μη εξαιρετέα Karakou) το πράγμα έλαμψε από μόνο του: αντί για μια ακόμα σειρά από live, ας έκανα, πια, μια σειρά από Εκπομπές. Με λόγο, μουσική, καλεσμένους, από όλα!

Μια συζήτηση με τον Μιχάλη Ρίζο από το Black Duck με διαφώτισε σε σχέση με το πώς μπορώ και το πώς δικαιούμαι να εκφέρω την παρουσία μου ως περφόρμερ. Μια δημοσιογράφος που τραγουδά ανεβαίνει στην σκηνή και ξεκινούν να συμβαίνουν όλα. Κάθε Τρίτη, δεν θα κάνω τίποτε διαφορετικό από αυτό που κάνω όταν συναντιέμαι με αγαπημένους μου ανθρώπους στα σπίτια μας: παίζουμε μουσική, διαβάζουμε, πίνουμε, συζητάμε. Εντάξει, στο Black Duck θα είμαι και βαμμένη!

Κάθε Τρίτη έχει διαφορετικό θέμα – δρόμοι, χωρισμοί, μελαγχολία, νύχτα. Πώς ξεκινάς να «χτίζεις» ένα επεισόδιο; Από ένα τραγούδι, από ένα κείμενο, από έναν καλεσμένο ή από μια προσωπική εμπειρία;

Κάθε επεισόδιο εκκινεί από το Θέμα. Ήθελα, πολύ συγκεκριμένα, για αρχή να μιλήσω για τους δρόμους, τις αρτηρίες της πόλης, αλλά τις διαδρομές της ίδιας μας της ζωής, που μοιάζουν με σταυροδρόμια και με ραντεβού σε γωνίες με ανθρώπους που μας καθορίζουν. Στη συνέχεια, οι Χωρισμοί: πω πω, τι σπουδαίο κεφάλαιο της ερωτικής μας ζωής! Η Μελαγχολία και η Νύχτα έπονται ως ξεχωριστές ενότητες. Κι έχω κι άλλες κατά νου, αν πάμε καλά, θα πάρουμε παράταση. Θέλω να μιλήσω και να τραγουδήσω για την Γυναίκα, αλλά και για τον Θάνατο. Κάθε Θέμα σηκώνει μια σειρά από τραγούδια, από παλιά και πιο φρεσκογραμμένα μου κείμενα, από καλεσμένους που θεωρώ ότι είναι οι πλέον κατάλληλοι να σχολιάσουν και να υπερθεματίσουν, με οχήματα τις ζωές, τις ταυτότητες και τις καλλιτεχνικές τους καταθέσεις.

Τι σε ώθησε να επιλέξεις αυτούς τους συγκεκριμένους καλεσμένους για κάθε βραδιά; Τι είναι αυτό που αναζητάς σε έναν άνθρωπο για να τον καλέσεις στη σκηνή σου;

Προέρχονται από διαφορετικούς χώρους: μουσική, θέατρο, επιχειρήσεις, Internet, συγγραφή. Είναι όλοι τους άτομα που θαυμάζω και με τους περισσότερους έχω κάνει συνέντευξη ή συνεργασία. Με τον Μιτζέλο, ας πούμε, συναντιόμαστε μοιραία εδώ και χρόνια σε αυτήν την πόλη, με πολλή εκτίμηση και ζεστασιά. Τον άκουγα έφηβη κι έκλαιγα στους δίσκους του Κότσιρα. Ο Μπάκουλης μελοποίησε στίχους μου πέρσι το καλοκαίρι. Ο Θωμάς ο Φώτης είναι ο αδερφός μου. Η Νίκη η Σερέτη μια ηθοποιός και μια γυναίκα που θαυμάζω απεριόριστα. Τι να πω για τον Πέρη Μιχαηλίδη, για τον Άγγελο Παπαδημητρίου, για την Πένυ Ξενάκη; Τους έχω εμπιστευτεί απολύτως και έχω τόσους πολλούς και διαφορετικούς λόγους για τον καθένα τους. Θα τους ήθελα σπίτι μου για δείπνο, κρασί, κουβέντα και καλλιτεχνική συνύπαρξη. Μερικοί από αυτούς έχουν όντως έρθει, με μερικούς συνεργάζομαι και θα συνεργαστώ ξανά. Είναι πολύτιμη η παρουσία τους. Χωρίς αυτούς, το κόνσεπτ της Εκπομπής δεν στέκει.

Στην «Εκπομπή» συνυπάρχουν εξομολόγηση και performance. Υπήρξε στιγμή που φοβήθηκες να μοιραστείς κάτι πολύ προσωπικό; Πώς διαχειρίζεσαι το όριο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό;

Δεν έχει υπάρξει τέτοια στιγμή. Για μένα, ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος είναι ενιαίος σε βαθμό που δεν θίγονται ή βλάπτονται πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στον ιδιωτικό. Τον ιδιωτικό βίο, άλλωστε, προκρίνω εκ των δύο και αν ήταν να θυσίαζα μια επιθυμία μου για «αποκάλυψη» ώστε να μην πληγώσω πρόσωπο που αγαπώ και με αγαπά, θα επέλεγα την αποσιώπηση. Ευτυχώς, όσοι με αγαπούν αληθινά και με ξέρουν χρόνια και είναι στη ζωή μου, γνωρίζουν τον τρόπο μου, τις μακιγιαρισμένες αλήθειες μου και τα αναγκαία, ζωτικά μου ψεύδη για χάρη μιας Ευρύτερης, ιερής Αλήθειας που λίγη σχέση έχει με την φαιδρή, μπλαζέ και βαρετή Ειλικρίνεια.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η γκόντζο δημοσιογραφία, η βιωματική γραφή, η χρήση του εαυτού μου ως υποκειμένου και ως αντικειμένου σε κείμενά μου είναι, θα έλεγε κανείς, παλιά μου τέχνη κόσκινο. Δεν πρόκειται να αποκαλύψω πώς φτιάχνω την μπεσαμέλ μου, ούτε ποιο θεωρώ το τυχερό μου εσώρουχο, ούτε για ποιον δεν κλείνω μάτι τις νύχτες. Αλλά λαχταράω να πω πολλά μυστικά μου για τους αγαπημένους μου δρόμους, για έρωτες που με διέλυσαν (ας είναι ευλογημένοι!), για νύχτες που δεν μπορώ να ξεχάσω και για την μελαγχολία που αποτελεί το γιατρικό μου στην πλήξη. Φυσικά, θα ακούσουμε και εξομολογήσεις των εκλεκτών καλεσμένων…

Έξυπνο δεν λέω, αλλά μια «εκπομπή» στο youtube θα έχει τα ίδια vibes; Γιατί να μην μείνουμε στο «not for youtube but for you dude»;

Τέλεια ερώτηση! Στο Youtube θα ανεβαίνει ένα μέρος των όσων θα διαδραματίζονται σε κάθε ένα από τα «ζωντανά επεισόδια», τα οποία, στην πραγματικότητα θα διαρκούν 2 με 2μιση ώρες. Στο Internet θα είναι 20λεπτα. Σε κάποια social θα ανεβαίνουν ακόμα μικρότερα αποσπάσματα. Δεν είναι το ίδιο…Είναι, μέσα σε όλα, και ένα πείραμα της συγχώνευσης αναλογικής και ψηφιακής ζωής και καλλιτεχνικής υπόστασης.

«Αριστοτέλους και Ιθάκης γωνία». Γιατί αυτή η γωνία συγκεκριμένα;

Ως τίτλος του πρώτου «επεισοδίου» η συγκεκριμένη γωνία επελέγη γιατί εκεί ακριβώς… μένω. Είναι το σπίτι μου των τελευταίων σχεδόν δύο χρόνων στην Αθήνα, μετά από μια σειρά μετακομίσεων στην πόλη. Σκοπεύω να αργήσω να αφήσω το συγκεκριμένο. Φυσικά, ισχύει για μένα, «μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι»!