H Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου στο «Κουκλόσπιτο» του Χένρικ Ίψεν

H ηθοποιός Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου μιλάει στο debop.gr για το "Κουκλόσπιτο" του Χένρικ Ίψεν, που ανεβάζει η ομάδας Loxodox στη Σκηνή Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή.

Ποιά η δημιουργική συγκυρία που σας οδήγησε στο ¨Κουκλόσπιτο';

Ένα από τα βασικά στοιχεία που με οδήγησαν στο «Κουκλόσπιτο» ήταν η δύναμη της πλοκής του. Ο ίδιος ο Ίψεν έχει πει ότι ήταν το έργο που ευχαριστιόταν περισσότερο να δουλεύει στις λεπτομέρειές του και αυτό φαίνεται. Μέσα σε τρεις ημέρες, στα Χριστούγεννα ενός σπιτιού, ξεδιπλώνεται μια ιστορία ενηλικίωσης· η στιγμή που κάποιος βλέπει χωρίς αυταπάτες τον εαυτό του και τις σχέσεις του.

Ζούμε σε μια εποχή όπου, ευτυχώς, υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από τον ρόλο της γυναίκας. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις γυναικών που εγκλωβίστηκαν μέσα στον γάμο ή στην οικογένεια απλώς και μόνο λόγω τουφύλου τους. Η Νόρα διακρίνει τι της συμβαίνει και αντιδρά. Αυτή η εσωτερική, συναισθηματική διαδρομή ,ο συνεχής διάλογος με τον εαυτό της και ταυτόχρονα με τα άλλα πρόσωπα του έργου, αποτελεί για μένα ένα ουσιαστικό πεδίο έρευνας. Με ενδιαφέρει η στιγμή που η σκέψη γίνεται πράξη, που η συνείδηση οδηγεί στη ρήξη.

Ποιοί κώδικες του έργου παραμένουν επίκαιροι & συγκαιρινοί κατά τη γνώμη σας;

Ο εαυτός που δημιουργείται μέσα από τις προσδοκίες των άλλων είναι κάτι που συμβαίνει και στις μέρες μας. Οι προσδοκίες που έχουν κάποιοι γονείς για τα παιδιά τους, οδηγώντας τα να σπουδάσουν κάτι που δεν τους αρέσει. Οι προσδοκίες που έχουν κάποιοι άντρες για το πώς πρέπει να είναι η γυναίκα των παιδιών τους, οδηγώντας την στο να κρατά μυστικά και να υποκρίνεται.

Επίσης, τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι έχουμε και μια ψηφιακή ταυτότητα που μας καλεί να τη συντηρούμε, ένα προφίλ που πρεπει να είναι ελκυστικό για τους άλλους, που όμως μας καλεί να αναρωτηθούμε ποια είναι η ουσία του. Όλα αυτά δημιουργούν έναν εαυτό που συχνά διαμορφώνεται απ’ έξω προς τα μέσα.

Εξίσου σύγχρονη είναι η ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Η θαλπωρή του γάμου της Νόρας· κρύβει μια σιωπηρή σκληρότητα. Πολλοί άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που τους περιορίζουν, επειδή η σταθερότητα μοιάζει πιο ασφαλής από τη ρήξη, ακόμη κι αν το τίμημα είναι η σταδιακή διάβρωση της προσωπικότητάς τους.

Η δυναμική της σχέσης του Κρόγκσταντ με τη Νόρα είναι επίσης βαθιά επίκαιρη. Το ομόλογο φαίνεται σαν μια ισότιμη συμφωνία, όμως δεν είναι. Όποιος δανείζει χρήματα αποκτά έλεγχο πάνω σε αυτόν που δανείζεται. Η σχέση μετατρέπεται σε σχέση εξάρτησης και ελέγχου. Μέσα στον καπιταλισμό, οι οικονομικές συναλλαγές παρουσιάζονται ως ελεύθερες επιλογές, αλλά δεν ειναι παρά σχέσεις εξουσίας. Η αλήθεια είναι πώς δεν μπορω να σκεφτώ κατι στο έργο που να μην αφορά τις μέρες μας

Τι νέο κομίζει κατά τη γνώμη σας η ομάδα στην ανάγνωση του έργου του Ίψεν;

Δοκιμάσαμε να αφαιρέσουμε ό,τι δεν είναι αναγκαίο για να ειπωθεί η ιστορία, ώστε η διαδρομή των προσώπων να γίνει ανάγλυφη και ο θεατής να κάνει τους δικούς του συνειρμούς σε ό,τι δεν υπάρχει. Καταλήξαμε με τον Δημήτρη Ταμπάκη και τη Νατάσσα Ντάβου σε ένα αφαιρετικό, συμβολικό σκηνικό, το οποίο μεταμορφώνεται διαρκώς, όπως μεταμορφώνεται και η εσωτερική κατάσταση των προσώπων.

Αυτό που υπάρχει πίσω από τις κουρτίνες είναι ένα πιάνο, που με τη μουσική της Στέλλας Γαδέδη εκφράζει ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις, συνδυάζοντας την τέχνη της μουσικής μέσα στην τέχνη του θεάτρου. Επίσης, η κίνηση της παράστασης, σε συνεργασία με την Αγγελική Τσούπρα, δεν είναι «καθημερινή». Σχηματοποιούνται οι εσωτερικές διαδρομές των προσώπων, δημιουργώντας μια δεύτερη, σωματική δραματουργία.

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδιά σας;

Μας ενδιαφέρει να κάνουμε μια έρευνα γύρω από τη μνήμη, τον τρόπο που ενεργοποιείται μέσα από τις αισθήσεις.

Περισσότερα για την παράσταση ΕΔΩ.