Ο Θείος Άρης έκανε εργασιακά Push Up στο Θέατρο ΕΛΕΡ

Το “Push Up” του Roland Schimmelpfennig, γραμμένο το 2002, ανεβαίνει στο Θέατρο ΕΛΕΡ σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά ως μια παράσταση που, 24 χρόνια μετά, αποδεικνύεται θλιβερά επίκαιρη. Ένα έργο για τον αδηφάγο κόσμο των εταιρειών, όπου η άνοδος δεν είναι δικαίωμα αλλά διαρκής μάχη, και όπου η αξία μετριέται με ομιχλώδεις μεθόδους.

Όλα ξεκινούν με ένα πάρτι. Από αυτά τα πάρτι που προσωπικά το σύμπαν συνωμότησε ώστε να γλυτώσω. Το έχετε νιώσει και εσείς; Χορός, ποτό και όλοι «φιλαράκια», που την επόμενη μέρα ανταγωνίζονται για μια θέση, για ένα project.

Μετά το πάρτι –το αιώνιο, εταιρικό πάρτι που μοιάζει να μη τελειώνει ποτέ– τρία ζευγάρια συγκρούονται μετωπικά. Οι μάσκες πέφτουν και ορμούν ο ένας πάνω στον άλλον, όχι από πάθος, αλλά από ανάγκη επιβίωσης.

Eξι στελέχη κινούνται σε έναν αέναο κύκλο ανταγωνισμού, φιλοδοξίας και υπόγειας βίας. Το απόλυτο όνειρο μετατίθεται συνεχώς προς τα πάνω: μια καλύτερη θέση, ένας υψηλότερος όροφος — ο 16ος όροφος ως σύμβολο της απόλυτης καταξίωσης. Και στο βάθος, το Ντουμπάι, η παγκόσμια υπόσχεση επιτυχίας, πλούτου και κοινωνικής επιβεβαίωσης. Ή ίσως ένα διαφημιστικό που θα ανάψει το πράσινο φως για την επιτυχία.

Στους ρόλους η Αθανασία Κουρκάκη (Πατρίτσια), η Φανή Παναγιωτίδου (Αγγέλικα), η Βιβή Φωτοπούλου (Σαμπίνε), ο Κώστας Ανταλόπουλος (Χανς), ο Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος (Ρόμπερτ) και ο Νίκος Στεργιώτης (Φράνκ).

Στο πρώτο ζευγάρι, η Φανή Παναγιωτίδου, η παλιά της εταιρείας και σύζυγος του αφεντικού έρχεται αντιμέτωπη με τη νεαρή, ανερχόμενη Βιβή Φωτοπούλου, η οποία έχει να κάνει σεξ δύο χρόνια αλλά πρέπει να φτάσει τέλεια στην εταιρεία. Η σύγκρουση δεν είναι μόνο επαγγελματική, είναι μια ωμή αναμέτρηση εξουσίας, ηλικίας και γυναικείας ταυτότητας μέσα σε ένα σύστημα που ανταμείβει τη σκληρότητα.

Στο δεύτερο ζευγάρι, ο νέος, πορνολάγνος και αδηφάγος Νίκος Στεργιώτης κοντράρεται με τον παλιό, φαινομενικά χαλαρό συνάδελφο Κώστα Ανταλόπουλο για μια θέση στο Ντουμπάι. Η εμπειρία και η υποτιθέμενη ωριμότητα συγκρούονται με τη βουλιμία της νεότητας, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστες είναι οι αξίες όταν το διακύβευμα είναι η άνοδος.

Το τρίτο ζευγάρι, παρά το αχαλίνωτο και εκρηκτικό one night stand που έχει προηγηθεί, αδυνατεί να βρει κοινή οδό. Η συνεργασία της Αθανασίας Κουρκάκη με τον Θεμιστοκλή Μαλεσάγκο σκοντάφτει πάνω σε ένα νέο διαφημιστικό που ίσως δεν είναι και τόσο αυθεντικό. Η δημιουργικότητα αποδεικνύεται ακόμη ένα προϊόν προς πώληση, κενό από ουσία αλλά γεμάτο υποσχέσεις.

Το “Push Up”, εκτός των άλλων, μιλά για το σεξ ως εξουσία, αλλά και ως μοναχική αναζήτηση – από τα γραφεία μέχρι την ψηφιακή απομόνωση του OnlyFans. Για σώματα που γυμνάζονται, πειθαρχούν και καταναλώνουν κινόα και γάλα αμυγδάλου στο όνομα της υγείας, ενώ στην πραγματικότητα εξαντλούνται για να αντέξουν τον ρυθμό. Έναν κόσμο όπου όλα καταγράφονται και αξιολογούνται, εκτός από την ανθρώπινη ανάγκη για ουσιαστική επαφή.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Έφης Ρευματά αντιμετωπίζει το έργο με ένταση στις συζητήσεις και τις κινήσεις. Υπάρχουν έξυπνα ευρήματα με τη χρήση και των σκηνικών και των κινούμενων μερών όπως οι γκαρνταρόμπες, τα γραφεία και η τηλεόραση-οθόνη. Bonus ότι οι ηθοποιοί το έχουν δουλέψει και θα στρώσει ακόμα καλύτερα καθώς ήταν μια από τις πρώτες παραστάσεις αυτή που παρακολούθησα.

Από τις ερμηνείες, προσωπικά ξεχωρίζω αυτές του Κώστα Ανταλόπουλου, ίσως γιατί έχω δει παρόμοιους χαρακτήρες στην πραγματικότητα  και του Νίκου Στεργιώτη ο οποίος αποτυπώνει απολαυστικά τις αναζητήσεις του όταν μένει μόνος τα βράδια, ενώ στέκεται κυνικά όταν χρειαστεί, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δυναμική της παράστασης.

Δεν υπολείπονται οι υπόλοιποι ηθοποιοί, ίσως θα ήθελα ένα κλικ πιο κάτω την ένταση στη Βιβή Φωτοπούλου και τη Φανή Παναγιωτίδου και να μου βγάλουν κάτι πιο υποχθόνιο.

Η Αθανασία Κουρκάκη και ο Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος έχουν χημεία πάνω στη σκηνή κάτι που φαίνεται τόσο στη σύγκρουσή τους όσο και στη διακωμώδηση της ερωτικής σκηνής.

Συνολικά, το “Push Up” στο Θέατρο ΕΛΕΡ έχει κάτι να πει. Τα 90-95 λεπτά περνάνε εύκολα και έχει στοιχεία για να γελάσεις και να προβληματιστείς. Συμμετέχει με τη φωνή του ο Γιώργος Νινιός, ο οποίος αποσαφηνίζει κάποια πράγματα σχετικά με την πλοκή. Προσωπικά θα το ήθελα 10 λεπτά συντομότερο, αλλά εγώ πάντα γκρινιάζω για τη διάρκεια.

Αν έχουν πατήσει πάνω και από το δικό σας πτώμα σε κάποια εταιρεία θα σας αρέσει…

Το θέατρο ΕΛΕΡ πρέπει να πω ότι με εντυπωσίασε. Είναι καινούργιο, φωτεινό, μοντέρνο. Ένας όμορφος χώρος που, δεν ξέρω πως, δεν είχα επισκεφθεί!

Θέατρο ΕΛΕΡ – Φρυνίχου 10, Πλάκα

Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00

Tip από Θείο Άρη: Οικονομικό Parking στο Μετρό Συγγρού-Φιξ. Αν είστε πραγματικοί οικολόγοι, τότε τρένο μέχρι Σταθμό Ακρόπολη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο: Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig)
Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έφη Ρευματά
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαργαρίτα Τζαννέτου
Επιμέλεια κίνησης- Χορογραφία: Άννα Μάγκου
Μουσική σύνθεση: Φοίβος Σαμαρτζής
Σχεδιασμός φωτισμών: Αντώνης Καρανδεινός
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Γιαννουλάκη
Φωτογράφος – Video: Θοδωρής Φράγκος
Επεξεργασία Video: Χριστίνα Πάτκοβα
Επικοινωνία : Γιώτα Δημητριάδη
Εκτέλεση παραγωγής – Social Media: Γεωργία Γιαννουλάκη
Διεύθυνση παραγωγής: Αντώνης Λάμπρος

Παίζουν (αλφαβητικά):

Κώστας Ανταλόπουλος,
Αθανασία Κουρκάκη,
Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος,
Φανή Παναγιωτίδου,
Νίκος Στεργιώτης,
Βιβή Φωτοπούλου

Ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού