Ο Θείος Άρης είδε το «Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» στο Θέατρο «Φρένο»

«Θέατρο του παραλόγου», μου είπαν. Και σκέφτηκα: την ώρα που στον κόσμο μας, ο ένας σκοτώνει τον άλλο, το θέατρο μπορεί να είναι παράλογο; Μήπως είναι απόλυτα λογικό να περιγράφεις, να σκηνοθετείς και να ερμηνεύεις Αρραμπάλ;

"Μέσα σε μια νύχτα, εκατομμύρια άνθρωποι μπήκαν στα αυτοκίνητα τους, άναψαν τις μηχανές, επιτάχυναν και συγκρούστηκαν μετωπικά με ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς μανιφέστα. Χωρίς εξηγήσεις. Οι ελάχιστοι που επέζησαν θυμούνται αυτό το γεγονός ως «το μεγάλο κακό»."

Πήγα πολύ κουρασμένος και το έργο κατάφερε να με ξυπνήσει, να με κάνει να γελάσω, να με κάνει να αισθανθώ κάτι στο τέλος της ημέρας.  Τόσο από το κείμενο που βασίστηκε στη μετάφραση του τεράστιου Παύλου Μάτεσι όσο και από τη σκηνοθεσία του Οδυσσέα Ζήκα δεν ξέρεις «από πού θα σου έρθει».

Κάθεσαι και αναμένεις. Το έργο ξεκινάει με μια φωνή και μια αφήγηση. Και τότε καταλαβαίνεις: αυτή δεν είναι απλώς μια παράσταση  είναι η ιστορία της παράλογης κοινωνίας που ξαναχτίζεται από το μηδέν, ανάμεσα σε σκουριά, εξαρτήματα και λάστιχα.

Οι έξι ηθοποιοί — Αναστάσης Γεωργούλας, Μαριαλένα Ηλία, Στέργιος Μικρούτσικος, Σπύρος Μπόσγας, Γιώργος Φασουλάς, Δανάη Αρσενία Φιλίδου, κουβαλούν με τις ερμηνείες τους έναν ολόκληρο κόσμο: τη μουσική, τον έρωτα, τη ζήλια, τη βία και την επιβολή, τον ανταγωνισμό, το χιούμορ, την προδοσία. Όλα βγαίνουν στη σκηνή σαν χείμαρρος. Οι ερμηνείες τους είναι καθαρές, χωρίς υπερβολές, ενταγμένες στο παράλογο του κειμένου, δουλεμένες με τον σκηνοθέτη.

Ο «τέταρτος τοίχος» σπάει. Οι θεατές συμμετέχουν άθελά τους. Τα ερωτήματα τα απαντούν οι ίδιοι οι ηθοποιοί. Τι αμάξι θες; Τι θα παραγγείλεις; Κοιμάσαι;

Στο κέντρο της σκηνής μια μηχανή αυτοκινήτου που δουλεύει-δεν δουλεύει. είναι σχεδόν ο πρωταγωνιστής. Διαστέλλεται σαν έγκυος. Κι αναρωτιέσαι: τι θα γεννήσει; Ένα αυτοκίνητο που θέλεις αλλά δεν θα έχεις ποτέ; Ένα μωρό; Ένα λάθος;

Στην υπόλοιπη σκηνή: Εξαρτήματα αυτοκινήτων. Στο πατάρι, ένα δωμάτιο που συμβαίνουν πολλά. Ακούγονται ήχοι δυνατοί, βιομηχανικοί ενώ οι έξι ηθοποιοί αλωνίζουν τη σκηνή, ως δρομείς που διψούν για επιτυχία, ως εραστές, ως μουσικοί του δρόμου που παίζουν για τους περαστικούς και φιλοσοφούν. Ο έρωτας και η τρυφερότητα συνυπάρχουν με τη ζήλια και τη μηχανική συνουσία. Η ειρωνεία βρίσκεται σε κάθε σκηνή αρκεί να θες να την δεις.

Όσο για το γέλιο, έρχεται πικρό, απρόβλεπτο και παράλογο όπως -για μένα- του αρμόζει. Ο Ζήκας έχει δουλέψει εξαιρετικά για να στήσει σκηνοθετικά το παράλογο αλλά και για τον φωτισμό και τη σκηνογραφία σε μια αλληγορική δυστοπική παράσταση.

Λίγη κοινωνιολογία της τέχνης τώρα. Το πόσο μπροστά ήταν, είναι και θα είναι η τέχνη, το κείμενο, το θέατρο, η ηθοποιία φαίνεται από το εξής. Ο Αρραμπάλ γράφει για αυτό το 1958 όντας μόνο 26 χρονών. Γράφει για όλα κάνοντας χρήση του αυτοκινήτου ως τοτέμ, ως του μέσου που οδήγησε τις κοινωνίες στο «μεγάλο κακό» όπως αναφέρεται στο έργο. Στο μυαλό μου ήρθε το επικό βίντεοκλιπ του «Everybody Hurts» των REM που οι μποτιλιαρισμένοι εγκαταλείπουν τα αυτοκίνητα και φεύγουν.

Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον ηθοποιό. Οι εναλλαγές των συναισθημάτων τους, οι ατάκες τους, η δουλειά που έχουν κάνει για τις σωματικές ανάγκες του έργου, δείχνουν ένα αξιόλογο σύνολο. Η Δανάη Αρσενία Φιλίδου και ο Αναστάσης Γεωργούλας έχοντας ένα κλικ πιο βασικούς ρόλους είναι απολαυστικοί (γίνεται της παλαβής μεταξύ τους). Ο Γιώργος Φασουλάς με το μπουζούκι του, μια μίξη Νικόλα Άσιμου και Χριστού, ήταν εξαιρετικός, παρέα με τον «φίλο» του Στέργιο Μικρούτσικο που είχε και πιο μουσικό ρόλο. Τέλος, το ζευγάρι του Σπύρου Μπόσγα και της Μαριαλένας Ηλία σε εκπλήσσει εκεί που στην αρχή θαρρείς πως απλά συμμετέχουν. Δείτε το και θα καταλάβετε!

Overall που λένε: Είναι ένα πείραμα για το θεατρόφιλο κοινό. Αν μπορείτε να αφεθείτε σε μικρούς παραλογισμούς, αν μπορείτε να γελάσετε ακόμα, αν το μυαλό σας δεν έχει καεί από τις ειδήσεις, κλείστε εισιτήριο γιατί είναι και sold out.

Μπράβο ρε τυπάκια. Σας χάρηκα.

Tip από Θείο Άρη: Πριν ή μετά στο Ραφίκι ή στο Συντρίμμι για κανονικό φαγητό, ανθρωπινό!

Συντελεστές

Κείμενο: Φερνάντο Αρραμπάλ
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις
Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Ζήκας
Σκηνογραφία / Φωτισμός: Οδυσσέας Ζήκας
Ενδυματολογία: Λίζα Χουχούα
Κίνηση: Λουκία Κονιδάρη
Μουσική Σύνθεση: Στέλιος Τσίλογλου Ιγνατιάδης – Δημήτρης Λώλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θοδωρής Χατζηλάμπρου
Φωτογραφίες: Νίκος Ζιαγάκης
Γραφιστικά: Σοφία Ιωάννου
Τρέιλερ: Δημήτρης Σταυρόπουλος, Ορέστης Σταυρόπουλος, Άννα Φιλίδου

Ηθοποιοί: Αναστάσης Γεωργούλας, Μαριαλένα Ηλία, Στέργιος Μικρούτσικος, Σπύρος Μπόσγας, Γιώργος Φασουλάς, Δανάη Αρσενία Φιλίδου

Διάρκεια: 90 λεπτά
Ημερομηνίες: 2 Μαρτίου – 7 Απριλίου 2026 | Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 20:30
Χώρος: Φρένο Under Construction, Χαλκιδικής 34, Βοτανικός, Αθήνα