Ο θείος Άρης έγραψε χωρις ΑΙ για το «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1» στο Θέατρο Δίπυλον

«Κι αν όλα τελειώνουν, τότε τουλάχιστον ας τελειώσουν επάνω στη σκηνή. Γιατί εκεί μπορούν πάντα να ξαναρχίσουν…». Το «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1» – Ένα διαμαντάκι για το θέατρο που επιμένει να ανασαίνει.

Είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς μια μικρή θεατρική έκπληξη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Ένα έργο σύγχρονο που δεν μπορείς να ξέρεις την εξέλιξη, που πρέπει να πας λίγο ως «tabula rasa» και ό,τι συμβεί. Ένα θεατρικό blind date που μου βγήκε!

Η Μάρθα Μπουζιούρη με μια οκτάδα ηθοποιών από το ensemble του Εθνικού Θεάτρου έφτιαξε ένα έργο ευαίσθητο και ιδιαίτερο, σύγχρονο και ρομαντικό χωρίς διδακτισμούς και «κλάματα» για κάτι που ίσως χάνεται. Γιατί απλά, δεν θα χαθεί το θέατρο.

Η υπόθεση: Σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου η τεχνητή νοημοσύνη έχει εκτοπίσει το ζωντανό θέαμα, οκτώ ηθοποιοί συναντιούνται στα ερείπια του εγκαταλελειμμένου Εθνικού Θεάτρου, του πρώτου της χώρας που την επόμενη μέρα θα κατεδαφιστεί.

Η σκηνή φαινομενικά ένα αχούρι, που όμως σταδιακά αποκαλύπτεται ως πως πρόκειται για «θησαυροφυλάκιο» μνήμης: γεμάτο αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν σε θρυλικές θεατρικές παραστάσεις. Οι ηθοποιοί φτάνουν ένας ένας και συστήνονται ως… «ηθοποιοί» και μάλιστα με τα πραγματικά τους ονόματα.  Και κάπως έτσι, ένα όμορφο παιχνίδι ξεκινάει. «Θέατρο, μέσα στο θέατρο… μέσα στο θέατρο».

Ένας «παλιός», ένα κορίτσι που πρόλαβε να παίξει την κομπάρσο, μία ηθοποιός που αγαπά την τεχνολογία, μία άλλη που φοβάται τα μικρόβια.  Το σενάριο είναι πανέξυπνο και με πολλά διαφορετικά επίπεδα. Οι αναφορές στις προηγούμενες παραστάσεις, στους απαιτητικούς σκηνοθέτες και στα έργα που έπαιξαν αλλά και οι δυνατοί προβληματισμοί τους που τους οδηγούν στο προκείμενο. Θα χαθεί το θέατρο εξαιτίας της τεχνητής νοημοσύνης; Θα παίζουν θέατρο με κάποια άβαταρς; Θα μιλάμε μόνο σε οθόνες;

Η παράσταση είναι όχι μόνο ευρηματική αλλά και θαρραλέα καθώς, όπως έμαθα, το εγχείρημα ξεκίνησε με την αλλαγή της χρονιάς, οι ηθοποιοί έβαλαν το λιθαράκι τους στα κείμενα και μετά από 25 πρόβες στήθηκε αυτό το διαμαντάκι στην Πειραματική Σκηνή.

Και επειδή «θάρσειν χρη» αυτό βγαίνει θαυμάσια στη σκηνή. Παιχνίδι με τα φώτα και τους ήχους, ωραίες ερμηνείες, συγκινητικές στιγμές, έξυπνο χιούμορ και αναφορές σε ατάκες θεατρικών κειμένων που σκάνε ανύποπτα και τόσο φυσικά! Ο Μινωτής, η Οφηλία κι ο Ριχάρδος, ακόμα και ο Ντέιβιντ Λιντς, ο Τσέχωφ, ο Άσιμος, ο Άμλετ, ο Ιονέσκο «περνάνε» για λίγο από τη σκηνή.

Κάθε ηθοποιός έχει τη στιγμή του, ένα δικό του μονόλογο. Ο Ελισσαίος Βλάχος, η Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, ο Δημήτρης Καπετάνιος, η Κονδυλία Κωνσταντελάκη, η Άννα Λουϊζίδη, ο Θωμάς Μακρυγιάννης, η Ουίτσι, η Τατιάνα Άννα Πίττα. Θα ξεχωρίσω τους μονολόγους του Ελισσαίου Βλάχου και της Θεοδώρας Γεωργακοπούλου. Αλλά φοβερή και η σκηνή που παίζεται στον εξώστη από την Άννα Λουιζίδη και ιδιαίτερα συγκινητική η στιγμή που η πιο «νέα» του θιάσου, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, προσφέρεται να παίξει τον ρόλο του θεατή. Έναν ρόλο, που ας μην το ξεχνάμε, είναι σημαντικός εφόσον «ο κόσμος όλος είναι μια σκηνή». Εξαιρετικοί, όμως, και ο Δημήτρης Καπετάνιος με τον Θωμά Μακρυγιάννη, η Ουίτσι και η Τατιάνα Άννα Πίττα καθόλη τη διάρκεια του έργου.

Σε όλο το έργο που μοιάζει, και είναι, μια τυχαία συνάντηση, η Μπουζιούρη ενσωματώνει τη σιωπή, το παιχνίδι με τα φώτα (Σημαντικό το φως τόσο για μια σκηνή όσο και για τους ηθοποιούς), τη μουσική. Ουσιαστικά «βάζει στο παιχνίδι» όλα τα μικρά τυχαία πράγματα που γουστάρουν οι θεατρόφιλοι. Και παράλληλα, όλα όσα ήδη βιώνουμε -με την τεχνολογία, τους ψηφιακούς βοηθούς, το ΑΙ- περνούν μέσα από το έργο, στις ατάκες και στις συμπεριφορές των ηθοποιών χωρίς διδακτισμό, χωρίς φόβο να τα δούμε κατάφατσα.

 

Το «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1», είναι μια ωδή στον ηθοποιό, στο τι βιώνει, τι αντιμετωπίζει, τι… «τραβάει» και τι απολαμβάνει. Είναι όμως πρωτίστως μια μεγάλη τρυφερή «αγκαλιά» στο ίδιο το Θέατρο ως τέχνη, έκφραση, καταφύγιο και επανάσταση. Γράφτηκε και ανέβηκε τώρα, το 2026, στην αυγή του ΑΙ αποδεικνύοντας ότι η τέχνη, οι τέχνες, είναι μπροστά από την εποχή τους. Και αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να τις αφήνουμε να ανθίσουν ακόμα και αν γίνονται ενοχλητικές. Θα μου πείτε, αυτοί που ενοχλούνται δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες περί ελευθερίας. 

Με την ελπίδα να διαψευστεί ο πυρήνας του έργου και να απολαμβάνουμε παραστάσεις και στον επόμενο αιώνα, προτείνω, με αγάπη για το θέατρο, να το δείτε μέχρι και την 1η Μαρτίου.

Ιδανικό για ανθρώπους που αγαπάνε το θέατρο.

Που και Πότε;

Θέατρο Δίπυλον

Σαμουήλ Καλογήρου 2, Αθήνα

Παίζεται έως την 1η Μαρτίου, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 20:30

Συντελεστές

Σύλληψη - Δημιουργία: Μάρθα Μπουζιούρη

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη

Δραματολόγος παράστασης: Μάγδα Στεργίου

Βοηθός σκηνοθέτριας: Βασίλης Λυμπερόπουλος

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ελισσαίος Βλάχος, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρης Καπετάνιος, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουϊζίδη, Θωμάς Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα Άννα Πίττα