Ο Θείος Άρης άκουσε το EP "Σύννεφα Μπαλόνια" της Βιολέτας Ίκαρη, του Σταύρου Σιόλα και του Οδυσσέα Ιωάννου

Γράφονται και κυκλοφορούν ακόμα καλά τραγούδια; Ναι και αυτό είναι το όμορφο στη μουσική. Στο EP «Σύννεφα Μπαλόνια», μια συνεργασία του Οδυσσέα Ιωάννου, του Σταύρου Σιόλα και της Βιολέτας Ίκαρη, βρήκα τραγούδια που έχουν κάτι να πουν, με συναίσθημα, με νόημα, με στίχους και μουσική που σμιλεύουν την ψυχή.

Πρόκειται για την πρώτη συνεργασία του Σταύρου Σιόλα με τον Οδυσσέα Ιωάννου. Πέντε τραγούδια που ταίριαξαν με την τόσο βαθιά και αισθαντική φωνή της Βιολέτας Ίκαρη.

Στη «Στροφή», η «καθαρή» εισαγωγή της κιθάρας με την ηλεκτρική φωνή της Ίκαρη δίνει τον τόνο για ένα εξαιρετικό τραγούδι. Το μπουζούκι και η τρομπέτα ισορροπούν τις «γέφυρες» ενώ οι δυνατοί στίχοι περνάνε το μήνυμα: «Είναι φορές που δεν αντέχω να θυμάμαι/Σε δυο ζωές διαλέγω εκείνη που φοβάμαι».

Προσωπικό αγαπημένο του άλμπουμ είναι τα «Σύννεφα Μπαλόνια», το ντουέτο της Βιολέτας Ίκαρη με τον Σταύρο Σιόλα. Και πάλι η τρομπέτα του Νίκου Σαμαρά συνοδεύει εξαιρετικά το τραγούδι, ειδικά στα σημεία που μπαίνει η φωνή της Ίκαρη. Με συγκινεί επίσης, το συναίσθημα που βγάζει η φωνή του Σιόλα σε όποιο τραγούδι και να τον έχω ακούσει! Ο Ιωάννου, έχοντας γράψει εξαιρετικής έμπνευσης τραγούδια, καταγράφει στον γλυκόπικρο αλληγορικό στίχο, το αισιόδοξο και ιδανικό… «Φέτος δεν πέρασε ο χρόνος/Δεν κύλησε άλλο η ζωή/Δεν βρέθηκε κανένας μόνος/Καμμιά δεν χάθηκε στιγμή».

Στο ζεϊμπέκικο «Κάτω από το δέρμα μας», ένα τραγούδι απώλειας, το ακορντεόν της Αγγέλικας Παπανικολάου, μας βάζει στο νόημα. Μου έκανε εντύπωση η παράξενη ομοιοκαταληξία, την οποία έψαξα λίγο. Μοιάζει έντονα με τις πιο παραδοσιακές μορφές αλλά και με την επονομαζόμενη «Λιμερίκ» που, μεταξύ άλλων, ομοιοκαταληκτεί ο 2ος και ο 5ος στίχος. Αυτό διαφοροποιεί το τραγούδι, το οποίο έχει συνεχώς μια υπόγεια ένταση μέχρι την τελική λύση: «Σε βρίσκω μες τους άγνωστους σε όσους αγαπήσαν/Σε βρίσκω μες τους άγνωστους και έτσι σε θυμάμαι».

Σπαρακτικό το «Στο Τέλος». Όσοι έχουν αγαπήσει και πονέσει, θα το καταλάβουν μια σταλιά περισσότερο. Οι στίχοι που μιλάνε για έναν έρωτα που αρκέστηκε σε μια μικρή «βόλτα» και «δεν άνοιξε φτερά» είναι μια υπενθύμιση για το πώς μπορείς να μιλήσεις για την αγάπη χωρίς την ευτελίσεις και ο Οδυσσέας Ιωάννου το ξέρει και το κάνει μοναδικά, πολλά χρόνια τώρα.

Το «Φτάνει ως εδώ» με τα «ανατολίτικα» κρουστά του Στρατή Σκουρκέα, το ούτι και το λαούτο του Γιώργου Παππά, κινείται σε πιο παραδοσιακά μονοπάτια και θα μου άρεσε να το ακούσω σε live. Δυνατό! Μια προτροπή στον έρωτα που οφείλει και πρέπει να μην αφήνει τίποτα όρθιο. «Δεν θέλω ούτε το κακό σου/Δεν θέλω ούτε το καλό σου/Το χέρι σου να μην μ ́αφήνει/Και τίποτα όρθιο ας μη μείνει».

Η μουσική του Σιόλα έχει άποψη και οι ενορχηστρώσεις δεν έχουν φιοριτούρες αλλά είναι όμορφα δουλεμένες σε όλα τα τραγούδια. Οι ενδιαφέροντες και χωρίς υπερβολές συνδυασμοί δυτικής και παραδοσιακής μουσικής χαρακτηρίζουν και τα 5 τραγούδια και αποτελούν ωραίο συνδετικό κρίκο μεταξύ τους. Για τους στίχους νομίζω είναι ξεκάθαρο και με το παραπάνω, πόσο εκτιμώ τη γραφή του Οδυσσέα Ιωάννου. Κι όσο για την Βιολέτα Ίκαρη, δεν είναι απλώς μια ερμηνεύτρια, αλλά δίνει ψυχή και ταυτότητα στα τραγούδια. Έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα προσωπικό ύφος που είναι άμεσα αναγνωρίσιμο και πλέον αγαπητό από τον κόσμο.

Το EP είναι διαθέσιμο στο Spotify, στο Apple Music και στο Deezer.

Δείτε εδώ τα βίντεοκλιπ όλων των τραγουδιών