Ο Θείος Άρης άκουσε την υπέροχη "Υπόσχεση" της Πολυξένης Καράκογλου

Η «Υπόσχεση» της Πολυξένης Καράκογλου μοιάζει με μια διαδρομή στην ενηλικίωση, μια ματιά στο «μαζί» και στην αγάπη αλλά και μια ήρεμη, σταθερή δήλωση ότι όλα όσα συμβαίνουν τα βλέπουμε, τα βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Σε στίχους της Αθηνά Σπανού και της ίδιας της Πολυξένης Καράκογλου, το άλμπουμ κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στον έρωτα και την κοινωνική παρατήρηση, στη γλυκύτητα και την πολιτική σκέψη, χωρίς ποτέ να υψώνει τον τόνο. Η δύναμή του βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη χαμηλόφωνη επιμονή.

Τα videoclips που κυκλοφορούν αποτυπώνουν μια όμορφη, αισθαντική αισθητική, ενώ τα πλάνα από το στούντιο με τους Κοινούς Θνητούς αποτυπώνουν το «χτίσιμο» του δίσκου ως μια δημιουργία συλλογική.

Ας ακούσουμε τα τραγούδια της «Υπόσχεσης»:

 «Μη Φοβηθείς»  

Το «Μη Φοβηθείς» αποτελεί συνεργασία με τους Κοινούς Θνητούς και δικαίως θεωρείται το hit του δίσκου. Οι στίχοι των ΚΘ και της  Σπανού συναντούν τη φωνή της Καράκογλου σε μια ένωση αντιθέσεων: ραπ και λυρισμός, ρυθμός και μελωδία, κοινωνική αγωνία και προσωπική τρυφερότητα. Τα πνευστά, το μπάσο που «δίνει πόνο», ο ρυθμός που μένει στο μυαλό, όλα υπηρετούν τον πυρήνα του τραγουδιού: «Γι’ αυτό σου λέω αγάπα με όσο μπορείς Μαζί σου θα ’μαι εδώ στιγμή μη φοβηθείς»

 

«Άτι»

Το «Άτι» ξεχωρίζει για τους ανατολίτικους ρυθμούς και τα χρώματα στον ήχο του. Σαν σύγχρονο παραμύθι, αφηγείται την ιστορία ενός αλόγου που πίστεψε πως δεν υπάρχει άλλο σαν κι εκείνο. Η μουσική ακολουθεί αυτή τη διαδρομή με ένταση και δραματικότητα. Είναι από τα πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια του δίσκου.

«Μονάκριβό μου»

Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του άλμπουμ είναι το «Μονάκριβό μου». Με τη συμμετοχή του μικρού Αλέξανδρου στη δεύτερη φωνή, το πιάνο του Αλέξανδρου Κούρου και το βιολί του Μάριου Ιβάν Παπούλια, το τραγούδι γίνεται μια γλυκιά μπαλάντα-νανούρισμα.

Δεν απευθύνεται μόνο σε ένα συγκεκριμένο παιδί αλλά σε κάθε μωρό που έρχεται στον κόσμο. Είναι ύμνος στη νέα ζωή, στη φροντίδα, στην ελπίδα. Η φωνή της Καράκογλου εδώ «κλειδώνει» συναισθηματικά τον ακροατή επιβεβαιώνοντας πόσο εκφραστική και καθαρή είναι.

«Πρώτος Χορός»

Το «Πρώτος Χορός» είναι μια ωδή στον πατέρα. Ένα κορίτσι γίνεται γυναίκα, ο χρόνος κυλά, η αγάπη αλλάζει μορφές αλλά δεν χάνεται. Σε ρυθμό βαλς, το τραγούδι ακροβατεί ανάμεσα στη συγκίνηση και την αποδοχή της μετάβασης. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που σε κάνουν να χαμογελάς και να δακρύζεις ταυτόχρονα.

«Οι Ειδήσεις των 8»

Με ρυθμική αναφορά που θυμίζει τη στιχουργική σχολή της Νικολακοπούλου, το τραγούδι είναι μια πικρή υπενθύμιση για όλους τους παππούδες και τις γιαγιάδες,  ίσως και εμάς σε λίγα χρόνια, που παρακολουθούν – και κυρίως πιστεύουν – τις ειδήσεις των 8. Μιλά για τις γενιές που καθηλώνονται σε πολυθρόνες μπροστά στη σκληρότητα της οθόνης. Είναι πολιτικό χωρίς να γίνεται διδακτικό. Σαρκαστικό χωρίς να γίνεται κυνικό.

 

«Του Κόσμου η Ρότα»

Σε δικούς της στίχους και μουσική, η Καράκογλου παραδίδει ένα από τα πιο προσωπικά και πολιτικά τραγούδια της.

«Το ξέρεις μα κι όποιον θέλεις ρώτα με κόπο αλλάζει του κόσμου η ρότα»

Η ρότα αλλάζει μερικές φορές, με το να κρατάς ένα χέρι, σαν μια πρώτη επανάσταση. Το τραγούδι έχει ωραίο ρυθμό, καθαρές ενορχηστρώσεις και μια διακριτική πολιτική ματιά που πηγάζει από την καθημερινότητα.

«Μελατονίνη Σπρέι»

Με sample από το Trainspotting, το «Μελατονίνη Σπρέι» είναι ένα ραπάρισμα γεμάτο εικόνες και υπαρξιακές αγωνίες. Η Καράκογλου περιγράφει όσα φοβίζουν τις νέες, και όχι μόνο, γενιές. Το έξυπνο στοιχείο, για μένα, είναι πως αυτό το δίκαιο παράπονο εκφράζεται ήρεμα, χωρίς κραυγές. Σχεδόν ψιθυριστά: «κάποιες νύχτες θέλω να σβήσω στα σκοτάδια μου». Και όμως, η ένταση είναι εκεί. Υπόγεια. Διαρκής.

«Για Άλλους Κόσμους»

Στο «Για Άλλους Κόσμους» οι πολυφωνίες μοιάζουν να  αναδεικνύουν τη δυσκολία της σύνδεσης στις ανθρώπινες σχέσεις. Τα «τείχη» που σηκώνονται ανάμεσα σε όσους αγαπήθηκαν αποδίδονται με ευαισθησία και ωριμότητα.

«Κυνηγητό»:

Μας μιλάει με μια ωμή ειλικρίνεια: «Απ’ το πολύ που σε κυνήγησα μάτωσα πόδια και ψυχή» Η αγάπη θέλει διεκδίκηση αλλά όπως στο παιδικό παιχνίδι, πρέπει να κυνηγούν και να κυνηγιούνται  και οι δύο.

Οι ενορχηστρώσεις του Μάριου Ιβάν Παπούλια και του Αλέξανδρου Κούρου είναι από τα δυνατά χαρτιά του δίσκου. Ο ήχος είναι ζεστός, οργανικός, με έμφαση στη μελωδία αλλά και χώρο για ρυθμικές εξάρσεις.

Παίζουν οι:

Περικλής Αλιώπης: τρομπέτα

Γιάννης Βενιζέλος: κλασσική κιθάρα

Γιώργος Βεντουρής: κοντραμπάσο

Χρήστος Ζαντιώτης: ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο

Πολυξένη Καράκογλου: πιάνο

Μανούσος Κλαπάκης: στάμνα

Λάμπης Κουντουρόγιαννης: ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, γιουκαλίλι

Αλέξανδρος Κούρος: τύμπανα, keyboards

Μάριος Μαρνελάκης: μπάσο

Μάριος Ιβάν Παπούλιας: βιολί, βιόλα, πιάνο, φωνητικά, φλογέρα

Γιώργος Παππάς: ούτι

Χρήστος Σπηλιόπουλος: τρομπόνι

Ντίνος Χατζηιορδάνου: ακορντεόν

Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο LowCat Studio

Η Υπόσχεση είναι ένας δίσκος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει και γι’ αυτό ακριβώς το καταφέρνει. Μιλά για την αγάπη, την οικογένεια, την ενηλικίωση, την κοινωνική αφύπνιση. Είναι ένας δίσκος για όσους δεν θέλουν απλώς να αντέχουν, αλλά να ζουν.

Στις 27 Φεβρουαρίου θα την ακούσουμε στο Calderone Art Space  γιατί αυτά τα κομμάτια μοιάζουν φτιαγμένα για να αναπνέουν μπροστά σε κόσμο.

Μια υπόσχεση που κρατιέται. Δείτε περισσότερα εδώ https://polyxenikarakoglou.gr/ και στο Spotify .