Η Patti Smith στον Λυκαβηττό | Λίγο πριν κλείσουν τα φώτα… θα ξανασυναντηθούμε.

Υπάρχουν βραδιές που δεν τελειώνουν όταν σβήνουν τα φώτα.
Μένουν μέσα σου σαν ψίθυρος. Την Παρασκευή 15 του μήνα, με την Patti Smith, ένα ποτάμι άνοιξε δρόμο στην ψυχή — γεμάτο ερωτήματα, μνήμη, σιωπές και ελπίδα.
Και κάπου ανάμεσα στις νότες, ήρθε και εκείνη η απρόσμενη στιγμή, ένας φόρος τιμής στον Jim Morrison, με το The Crystal Ship να μοιάζει σαν να μας οδηγεί, αθόρυβα, σε τόπους γνώριμους και άγνωστους μαζί.
Ίσως γι’ αυτό να άγγιζε τόσο βαθιά η παρουσία της, γιατί μέσα από τον χρόνο και την απώλεια, στεκόταν εκεί με μια σπάνια δύναμη, σαν ήρεμη υπενθύμιση πως ακόμη και όσα ραγίζουν μπορούν να συνεχίζουν να φωτίζουν.
Κι εκεί, ανάμεσα στη μνήμη και τη μουσική, απλώθηκε ξανά εκείνη η εύθραυστη αλλά επίμονη ελπίδα… πως ο άνθρωπος, παρά τα σκοτάδια του, κρατά ακόμη μέσα του τη δύναμη να ανθίζει.
Ένα πολύτιμο δώρο — και μια βαθιά τιμή να βρεθούμε εκεί συνοδοιπόροι μιας τόσο αληθινής στιγμής.
Και όπως είπε και η Patti… λίγο πριν κλείσουν τα φώτα…θα ξανασυναντηθούμε.

- κείμενο & φωτογραφίες: Άννα Αλβέρτη