Είδαμε "Τζένη-Τζένη", σε σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά / Η "Τζένη" του τότε, του τώρα και του πάντα

Πολλοί έχουν χαραγμένη στη μνήμη τους τη Τζένη - Τζένη, την αισθηματική ελληνική κωμωδία του 1966 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Το σενάριο των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά, στην παραγωγή της Φίνος Φιλμ, απέκτησε κλασική διαχρονικότητα μέσω του πρωταγωνιστικού διδύμου Τζένης Καρέζη - Αντρέα Μπάρκουλη, επιπλέον και με τη συνδρομή άλλων κινηματογραφικών ορόσημων της εποχής, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στις Σπέτσες, εκεί όπου η Τζένη, κόρη του επιφανούς  Κοσμά Σκούταρη, άντρα με μεγάλη επιρροή στο νησί, δέχεται τον λευκό γάμο με τον ανιψιό της πλούσιας οικογένειας Κασσανδρή, προκειμένου ο τελευταίος να εκλεγεί βουλευτής.

Εκ πρώτης είναι πιθανό και αναμενόμενο ο θεατής να έρθει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με προδιαγεγραμμένη προσδοκία. Εδώ εντοπίζεται το πρώτο ρίσκο που κλήθηκε να πάρει ο Νίκος Καραθάνος, καθώς αναδημιουργεί και επανασυστήνει ένα από τα πιο θρυλικά έργα του πάλαι ποτέ ένδοξου ελληνικού σινεμά. Και ναι, αυτή η ιστορία του τότε μπόρεσε να μιλήσει στους θεατές του σήμερα. Ασφαλώς δεν έχουμε την περίπτωση πιστής αντιγραφής της ταινίας, αλλά μια -σχεδόν- φωτογραφική απεικόνισή της, με περισσή αγάπη για εκείνη, εκπέμποντας μια γλυκιά νοσταλγία (οι Παπαγιανόπουλοι, οι ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, τα πορτρέτα με τους παλαίμαχους ηθοποιούς, το σήμα της Φίνος Φιλμ είναι διακριτικές πινελιές μνήμης), που και αυτή όμως δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά λειτουργεί ως αφετηρία για κάτι καινούργιο, ριζωμένο σε μια αλλοτινή, στέρεα, ασφαλή βάση. Η έμφαση τώρα δεν δίνεται σε μια χαριτωμένη ιστορία που λαμβάνει χώρα σε ένα χαρακτηριστικό ελληνικό τοπίο, όσο σε καταστάσεις και παθογένειες, οι οποίες όχι μόνο καλά κρατούν, αλλά αποτελούν τον πυρήνα του σύγχρονου αξιακού κώδικα. Μπορεί τότε, σε μια ταραγμένη πολιτικοκοινωνική  περίοδο για την Ελλάδα, η ρουσφετολογία να ξεκινούσε τα βήματά της (ωραιότατα παρουσιάζεται η σκηνή της εξαγοράς), σήμερα, όμως, τα παιχνίδια εξουσίας, η εξαγορά ατόμων και συνειδήσεων, το εύκολο κέρδος είναι βασικά και επαναλαμβανόμενα -εύστοχα το υποδηλώνουν τα κινέζικα φανάρια και τα ιδεογράμματα- κριτήρια για τα πάντα. Ο συνοδευτικός υπότιτλος (Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ) το υποδηλώνει: μέσα από την ανάμνηση του παρελθόντος και την κριτική σκοπιά του διαπιστώνουμε αλλαγές στο παρόν, κακώς κείμενα που επιμένουν και αποδεικνύονται διαχρονικά, "εφόδια" απαραίτητα για να ατενίσουμε το μέλλον με μια πιο καθαρή ματιά.

Σημαντικός ο ρόλος των σκηνικών του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, που αναμειγνύουν λειτουργικά τη συνθήκη και την αίσθηση παρόντος-παρελθόντος. Μέρη της σκηνής γίνονται χώροι για στιγμιότυπα διαφορετικών ιστοριών: ξωκκλήσι, πολιτικό γραφείο, ταξίδι, γιορτή, θάλασσα, παραλία, νυφικό κρεβάτι, ταβέρνα. Στο πλαίσιο αυτής της αναπροσαρμογής ο σχολιασμός των ερμηνειών (Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Νίκος Καραθάνος Άγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Γιάννης Κότσιφας , Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Ιωάννα Μπιτούνη) δεν πρέπει να αφορά τη σύγκριση με εκείνους τους πρώτους ηθοποιούς, ήδη αναφέρθηκε, ότι δεν πρόκειται για δουλειά που στοχεύει στη μίμηση. Όλες τους, λοιπόν, απολαυστικές, χωρίς προσπάθεια ταύτισης, αλλά με τον αέρα του φρέσκου. Ξεχωρίσαμε τον Χρήστο Λούλη (ο ελπιδοφόρος ανιψιός Νίκος Μαντάς που επιστρέφει από την Αμερική και η οικογένεια τον προορίζει για υψηλά αξιώματα), τι ευπροσάρμοστος, σπουδαίος ηθοποιός, τη Χαρούλα Αλεξίου, τη γεμάτη αυτοπεποίθηση, δυναμική θεία του Νίκου Μαντά, εκπέμπει τη χαρά της σκηνικής παρουσίας, τη Ζέτα Μακρυπούλια για τη χάρη, τη γοητεία και την καπατσοσύνη της ξενόφερτης Αμερικανίδας Υβόνης Καρίπη, την περσόνα Άγγελος Παπαδημητρίου, φλέβα κωμική, που φτάνει στον σουρεαλισμό με τον ρόλο της θείας Ματίνας Σκούταρη και την αποκορύφωση με το τραγούδι Μεγάλο μυστικό μου. Αξιόλογη ασφαλώς η Γαλήνη Χατζηπασχάλη στον πρωταγωνιστικό ρόλο (Τζένη Σκούταρη), κλήθηκε να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος, καταφέρνοντας να μην μιμηθεί τον θρύλο Τζένη Καρέζη, θύμισε, ωστόσο, το προσωπικό της το παίξιμο, όπου το νεύρο και η ένταση επισκίαζαν σε στιγμές το συναίσθημα και την ευαισθησία.

Σύνολο: Μια αξιόλογη παράσταση, με γρήγορους ρυθμούς και ροή, που συνταιριάζει γοητευτικά διαφορετικές εποχές, αναδεικνύοντας έναν κοινό παρονομαστή, ο οποίος δεν μεταβάλλεται: τον συμφεροντολογικό αξιακό κόσμο. Δεν βασίστηκε απλώς σε μια έτοιμη συνταγή, αλλά “πάλεψε” με τα δικά της -σύγχρονα- μέτρα για την ανανέωση και τα κατάφερε: οι θεατές φεύγουν με ένα μεγάλο χαμόγελο και αυτό είναι σημαντικό ως και πολύτιμο δώρο. 

Ταυτότητα παράστασης: εδώ               Εισιτήρια: ΕΔΩ  (με νέες ημερομηνίες για Οκτώβριο & Νοέμβριο)