Είδαμε την Taverna Miresia στην Πειραιώς 260

Στην Taverna Miresia πέντε άτομα συναντώνται για να ευχηθούν καλό κατευόδιο στον εκλιπόντα (πατέρα του σκηνοθέτη). Τέσσερις γυναίκες και ένας άντρας - ο γιος, οι δύο κόρες, η σύζυγος και μια ακόμη συγγενής με άγνωστη έως το τέλος σχέση με το νεκρό.

Το σκηνικό είναι αστικό, ένα μπάνιο με ντουζιέρα, νιπτήρα, πλυντήριο και μια σκάφη με τα άπλυτα. Φουλ του λευκού θυμίζει κάτι από ελληνικό διαμέρισμα περασμένων δεκαετιών. Η παράσταση ξεκινά κι ένας άντρας κάνει μπάνιο μπροστά μας. Έπειτα βγαίνει από την ντουζιέρα, σκουπίζεται και ντύνεται. Σε επόμενη σκηνή ανοίγει σε ένα σημείο μια καταπακτή, μια υπενθύμιση τάφου. Και γύρω από αυτήν οι πέντε καρέκλες και οι πέντε ζωντανοί να κλαίνε και να μοιρολογούν. Το μοιρολόι της Σαββίνας Γιαννάτου με τους λαρυγγισμούς γεμίζει τη σκηνή αγγίζοντας τις πιο ευαίσθητες χορδές των θεατών. Κι αργότερα είναι εκείνος ο μυσταγωγικός χορός δύο άφυλων πλασμάτων αναγεννημένων μέσα από το χώμα που παραπέμπει στην αναγεννητική, ζωογόνα δύναμη της φύσης. Η γέννηση διαδέχεται το θάνατο, η ζωή τον πόνο.

Ο Μάριο Μπανούσι, σκηνοθέτης της παράστασης, επιλέγει να ξεκινήσει με ρεαλισμό για να καταλήξει στην υπερβατική εικονοπλασία. Η παράσταση που στήνει αν και βωβή, καταφέρνει να αποδώσει στο ακέραιο το συναίσθημα. Αρωγοί σε αυτό όλοι οι ηθοποιοί, οι οποίοι μέσα από την άλεκτη πραγματικότητα αφηγούνται την παράδοση μιας οικογένειας αλλά κι ενός έθνους. Στην ατμοσφαιρική αυτή παράσταση σημαντικό ρόλο παίζουν οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου, όπως και το λειτουργικό σκηνικό του Σωτήρη Μελανού - τα πλακάκια του μπάνιου μετατοπίζονται σε σημεία για να μπει το απαραίτητο φως και το σπίτι πλέον να γίνει παρεκκλήσι. Η ταβέρνα του πατέρα του δημιουργού γίνεται η ταβέρνα του Μάριο, της Μπέλα και της Αναστασίας. Το αποδεικνύει άλλωστε κι η φωτεινή επιγραφή.

Με αφορμή τις μνήμες του από τη ζωή στην Αλβανία, ο Μπανούσι σκηνοθετεί μια χειροποίητη παράσταση για την απώλεια. Χωρίς λόγια, με άξονα τη σωματικότητα και πλοηγό τον ήχο, μας συστήνει το τρίτο και τελευταίο μέρος με την υπόσχεση πως τίποτα δεν τελειώνει.