Είδαμε την παράσταση "ΝΙΚ Δε Ντικ" στο Μικρό Γκλόρια

Τελικά κάποιες φορές, ίσως να πρέπει να κόψεις ένα κομμάτι σου για να γίνεις πραγματικά ολόκληρος. Αυτή ήταν η δεύτερη σκέψη που έκανα όταν σταμάτησε το χειροκρότημα στο Μικρό Γκλόρια μετά από το «ΝΙΚ Δε Ντικ». Η πρώτη σκέψη ήταν «Ακραίο!». 

Η Νίκη γεννήθηκε στα Σφακιά τη δεκαετία του 80, αλλά έτυχε να την βαφτίσουν Νίκο, καθώς είχε πολύ μεγάλη… εξωστρέφεια. Αφού «όταν αλλάζεις φύλο, δε στα κόβουν, απλώς τα βάζουν μέσα. Κάνουν την εξωστρέφεια, εσωστρέφεια.»

Έζησε μια κανονική παιδική ηλικία στα μάτια των άλλων, αλλά στα δικά της αυτιά έπαιζε Μελίνα Μερκούρη on repeat.

Έκανε περήφανους τους γονείς και τον περίγυρό της σαν χασάπης και σαν ταξιτζής, ενώ χάρισε και έναν γιο στην γυναίκα που της προξενέψαν όσο ακόμη την φώναζαν Νίκο. 

Όμως η ιστορία της δεν σταματάει εδώ, αντιθέτως εδώ ακριβώς ξεκινάει. 

Μέσα από την αριστουργηματική πένα του Σταυριανού Κιναλόπουλου, η Νίκη μας παίρνει μαζί της στο ταξίδι της από την Κρήτη στην Αθήνα η οποία γίνεται η Ιθάκη της. 

Ο υπέροχος Ιωάννης Αθανασόπουλος με έναν αριστοτεχνικό τρόπο μετατρέπει αυτόν τον μονόλογο σε εσωτερικό διάλογο με το κοινό. 

Η Νίκη αφήνει τον Νίκο πίσω της στην Κρήτη και σαν φοίνικας που διασταυρώθηκε με την Αφροδίτη της Μήλου, αναδύεται από τις στάχτες της. Γίνεται από Νίκος, «Νικ δε Ντικ» μέχρι να φτάσει στην τελική της μορφή -την αρχική της μορφή δηλαδή- την Νίκη.

Μπορεί -όπως λέει και η ίδια- πάνω από την αλήθεια να στέκεται η ντροπή και ο φόβος. Ακόμα και πάνω από την απόλαυση. Όμως αυτό δεν την σταματάει από το να ζήσει αυτήν την απόλαυση στα άκρα. 

Ερωτεύεται και την ερωτεύονται τόσο πριν όσο και μετά την πολυπόθητη επισφράγιση της θηλυκότητάς της και επάνω στη σάρκα της. 

Τι κι αν πληγώνεται και πληγώνει; 

«Αν δεν κοροϊδέψεις ερωτευμένο και δε σε κοροϊδέψει ο έρωτας… δεν αξίζει που ήρθες σ’ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται ζωή!» 

Η Νίκη μας μιλάει με χιούμορ, με πάθος, με πόνο, με νοσταλγία, με πίκρα, με κορεσμό. Μάς εξιστορεί όλα όσα είδε, όσα έκανε, όσα της έκαναν. 

Η σχέση της Νίκης με τη μητέρα της αποδίδεται μέσα από ένα υπέροχο σκηνοθετικό εύρημα από τον Κωνσταντίνο Πασσά. Είναι μια γλυκόπικρη νότα που κάνει τον θεατή να αναρωτιέται αν αξίζει «καμία φορά να σπέρνουμε μικρά ψέματα, για να βλαστήσει η μεγάλη αλήθεια».

Η Νίκη πόνεσε από μικρή ηλικία για αυτό που κουβαλούσε μέσα της, μόνο και μόνο επειδή το κουβαλούσε στο λάθος περιτύλιγμα. Πόνεσε για εκείνην, μα και για όλα τα άλλα πλάσματα που ήταν σαν εκείνη. Και πιο πολύ πόνεσε για εκείνα τα πλάσματα που δεν είχαν το δικό της θάρρος, και επέλεγαν να εκδικούνται με βία όλες τις Νίκες που πετύχαιναν στον δρόμο τους. 

«Έκλαιγα βουβά, όχι επειδή σ’ αυτή τη γαμημένη ζωή πόνεσα τόσο, αλλά επειδή άντεξα τόσο!» 

Και κάπου ενώ πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι αν δείτε αυτήν την παράσταση μπορεί να κλάψετε και εσείς βουβά, αλλά σίγουρα θα γελάσετε και πολύ ηχηρά. Η προσεγμένη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά, η μαγική πένα του Σταυριανού Κιναλόπουλου και η γεμάτη σεβασμό και ταλέντο ενσάρκωση της Νίκης από τον Ιωάννη Αθανασόπουλο είναι μια πραγματικά σπάνια συγκυρία που δεν πρέπει να χάσετε! 

Όλες οι πληροφορίες για την παράσταση βρίσκονται εδώ