Είδαμε την παράσταση «Η τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» | Σκην.: Έκτορας Λυγίζος

Είδαμε την παράσταση «Η τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» | Σκην.: Έκτορας Λυγίζος

O Άμλετ αποτελεί εκ φύσεως ένα πολυσύνθετο κείμενο και κατ’ επέκταση ανοικτό σε ποικίλες προσεγγίσεις. Κατά τον μύθο ένας πρίγκιπας της Δανίας καλείται να σκοτώσει τον θείο του παίρνοντας εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του. Ο πρίγκιπας, ωστόσο, αναβάλει την εκτέλεση του καθήκοντος αυτού, καθώς οι αμφιβολίες και οι τύψεις του φλερτάρουν με την παράνοια. Το έργο εξελίσσεται σε ένα ψυχογράφημα πρώτης τάξης, έτσι όπως προκύπτει από τη σύγκρουση επιθυμίας, ηθικού χρέους, ορίων της ατομικής αυτενέργειας.  

 

Αυτή είναι η τρίτη συνεργασία του Έκτορα Λυγίζου και της ομάδας Grasshopper που παρουσιάζουν τη δική τους, ενδιαφέρουσα ανάγνωση στο σεξπηρικό δράμα. Στην «Τραγική Ιστορία του Άμλετ» όλα τα πρόσωπα εμφανίζονται διχασμένα, ψάχνουν να βρουν ένα νόημα που θα ωθήσει στη συνέχεια τις ενέργειές τους. Στην εξωτερίκευση των διλημμάτων  υποβοηθά το ξύλινο σκηνικό-δοκάρια (Κλειώ Μπομπότη) πάνω στο οποίο, ως κόψη του ξυραφιού, ισορροπούν οι έξι ηθοποιοί.  Η εξουσία, η αγάπη και η φθορά έχουν τον πρώτο λόγο στις ενδοσκοπικές τους αναζητήσεις, καθώς καθορίζουν τον λόγο ύπαρξης. Σημαντική η δουλειά των έξι ερμηνευτών (Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Έκτορας Λυγίζος, Άρης Μπαλής, Ηρώ Μπέζου, Αινείας Τσιαμάτης), που κινούνται έξω από στεγανά και συμβατικά όρια μιας συνηθισμένης εκτέλεσης, με ψυχικό και σωματικό σθένος, σε μια παράσταση που μοιάζει με πείραμα, με ένα παιχνίδι ανάμεσα σε σκηνοθέτη και ηθοποιούς -θέατρο μέσα στο θέατρο- που αποτελεί το μέσο των εξελίξεων.

Ο Έκτορας Λυγίζος αναλαμβάνοντας τόσο τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, όσο και τον βασικό ρόλο, έθεσε μάλλον ένα προσωπικής υπόθεσης στοίχημα που υποστηρίχτηκε πλήρως από την ομάδα του. Σίγουρα είναι μια δουλειά καλής αίσθησης και αποτελέσματος μόχθου, πιστή στο κείμενο και στη διαδικασία σύνθεσής του, δευτερευόντως στον συναισθηματικό του κόσμο και στην ατμόσφαιρα που αποπνέει ο ποιητικός λόγος, με γρήγορους ρυθμούς, μια ωραία ιδέα που παρουσιάζεται ωστόσο σε μια ατυχή χρονική περιόδο, χαλαρή και σύντομη θεατρικά.