Είδαμε την παράσταση «Allez viens...» στο Εθνικό Θέατρο

Είδαμε την παράσταση «Allez viens...» στο Εθνικό Θέατρο

Όταν η χάρη συνδέεται με ρυτίδες, είναι αξιολάτρευτο. - Βίκτωρ Ουγκώ 

Μια αίθουσα χορού, στο κέντρο της ένα πικάπ και γύρω του τέσσερα ζευγάρια «κάποιας ηλικίας». Καβαλιέροι και ντάμες κάθονται αντικριστά ο καθένας στο ζευγάρι του, σιωπηλοί, χωρίς να κοιτάζονται. Ένα θερμό φως γεμίζει την αίθουσα και ζωντανεύει τα σώματα και τα βλέμματα. Ο χορός ξεκινά. Οι κινήσεις αργές και ίσως επίπονες. Ο καθένας πασχίζει να πλησιάσει το ταίρι του, με ένα νεύμα ή ένα άγγιγμα, θέλοντας να καταλήξει σε μια (χορευτική) αγκαλιά. Τα βήματα επαναλαμβάνονται, τα κορμιά σμίγουν κι ύστερα απομακρύνονται. Μια ντισκόμπαλα που γυρνά γεμίζει την αίθουσα φωτεινές λάμψεις και αναμνήσεις μιας περασμένης εποχής. Ο χορός γίνεται μνήμη των βιωμάτων και της σχέσης των ζευγαριών. Τα συναισθήματα των συντρόφων δοκιμάζονται. Η κούραση, η θλίψη, η απογοήτευση αναμειγνύονται με τη χαρά, την αγάπη, την τρυφερότητα. Τα σώματά τους, χαραγμένα με τα σημάδια του χρόνου, εξαντλούνται στην προσπάθειά τους να  πουν την ιστορία τους.  Όμως, τις συνθήκες σε αυτό τον χορευτικό μαραθώνιο τις ορίζει η ψυχή, η οποία αντιστέκεται με σθένος και πάθος στις αντιξοότητες του χρόνου.

Η παράσταση «Allez viens…» αποτελεί μια ιδιαίτερη και ευρηματική δημιουργία της Παναγιώτας Καλλιμάνη, η οποία μελετά απουσία λόγου και μέσω μιας ακολουθίας χορευτικών αυτοσχεδιασμών τη φθορά που προκαλεί ο χρόνος, στα πρόσωπα, στα σώματα, στις ψυχές, στις σχέσεις, αλλά και τη διαρκή ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία και συντροφικότητα. Επί σκηνής, οι οκτώ ηθοποιοί- οι περισσότεροι εκ των οποίων μάλιστα διανύουν την τρίτη ηλικία- εκτελούν ανεπιτήδευτες χορευτικές κινήσεις με πειθαρχία και προσήλωση, ενώ η υποβλητική μουσική του Σταύρου Γασπαράτου και οι ζωηροί φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη μετατρέπουν το χώρο εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου, που φέρει κάτι από την αίγλη αίθουσας συνεστιάσεων κάποιου παλιού αρχοντικού, σε ένα ατμοσφαιρικό ρετρό σκηνικό. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα συναρπάζει, προκαλώντας το αβίαστο χειροκρότημα και τη συγκίνηση των θεατών.