Είδαμε: "Λυσιστράτη", σε σκηνοθεσία Στ. Κραουνάκη // με πολυφωνική μουσική και μήνυμα ελπίδας

Μια πλούσια σε όλα της -θέαμα, ερμηνείες και κυρίως μουσική- όπερα, ανοικτή στο ευρύ κοινό, παρουσίασε ο Σταμάτης Κραουνάκης στο κατάμεστο Ηρώδειο την προηγούμενη εβδομάδα (13 & 14 /6). Σαράντα περίπου στιγμιότυπα και μικρής δόσης πρόζα συνταίριαξαν κακώς κείμενα της εποχής αλλά και της ελληνικής ιστορίας με μπρεχτικά στοιχεία, την ιταλική όπερα, χασάπικα, τον κρητικό πεντοζάλι, τη βυζαντινή ηχώ, ορίζοντας τη μουσική σε θεμελιώδη δύναμη της τέχνης από την οποία εκπορεύονται μηνύματα διαχρονικά και τόσο επίκαιρα (π.χ. πόλεμοι). Με τη συνδρομή στο λιμπρέτο της Λίνας Νικολακοπούλου και του Λάκη Λαζόπουλου, αμφότεροι δυναμικοί συνθέτες λόγου, το θέαμα δεν παρέπεμπε σε άλλη μια κλασική ή φαινομενικά ανατρεπιτική αναπαράσταση της Λυσιστράτης, ούτε βέβαια και στην αποδόμηση του αρχαίου κειμένου. Αντίθετα, είχε εκείνη τη σπάνια ικανότητα να συνομιλήσει απευθείας με την εποχή της, διατηρώντας την αριστοφανική καυστική διάθεση για κακώς τεκταινόμενα, την απορρέουσα ένταση και ενέργεια. Η Λένα Ουζουνίδου απαστράπτουσα στον ομώνυμο ρόλο, διέθετε το εκτόπισμα τόσο για την ανάδειξη του κωμικού χαρακτήρα, όσο και για τη δημιουργία πιο συγκινησιακών στιγμών. Ο Χριστόφορος Σταμπόγλης, βαθύφωνος λυρικός τραγουδιστής, με σκηνικό κύρος και καλλιεργημένο εύρος φωνής, σήκωσε το βάρος της αντρικής εκπροσώπησης στην αντιπαράθεση με το γυναικείο φύλο και δικαίως κέρδισε τις ιαχές του κοινού. Πέρα από το πρωταγωνιστικό δίδυμο κάθε ερμηνεία προσέθετε ένα ξεχωριστό κομμάτι στο πολύχρωμο, -αναμνηστικό ως επί το πλείστον- παζλ επί σκηνής. Ξεχωρίσαμε τον Κώστα Μπουγιώτη ως Απόλλωνα-κομπέρ για την εύηχη άρθρωση και τη σκηνική του ακτινοβολία. Ασφαλώς ιδιαίτερη αναφορά αρμόζει στη Δήμητρα Γαλάνη (θεά Αθηνά), που, παρά τη σύντομη σκηνική της παρουσία, λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος σε ό,τι θα μπορούσε ενδεικτικά να θεωρηθεί ιστορία της ελληνικής μουσικής. Το Όλα για αυτήν την πόλη, ένα τραγούδι για τη γυναικεία φύση, φορτισμένο συγκινησιακά ευρύτερα μπορεί -όπως και άλλα τραγούδια της παράστασης- να σταθεί και ανεξάρτητα από αυτήν.

Σύνολο: γοητευτική ανάγνωση της Λυσιστράτης, που εστιάζει στα ενδότερά της, στο πολιτικό της μήνυμα, όχι αποκλειστικά στη γυναικεία χειραφέτηση, αλλά στο πιο βαθυστόχαστο, την αέναη σύγκρουση μεταξύ ανθρώπων, την οποία αν κάποτε παραμερίσουμε θα μπορούμε να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο, φωτεινό μέλλον.    

Ταυτότητα παράστασης: εδώ