Είδαμε: "Η Κουζίνα" του Α. Γουέσκερ, σε σκηνοθεσία Γ. Κουτλή // Επανάσταση με μαχαιροπίρουνα

Η Κουζίνα, κείμενο του Άγγλου Άρνολντ Γουέσκερ, γραμμένο πριν από 65 χρόνια, επιλέγεται για τρίτη φορά, προκειμένου να παρουσιαστεί στην ελληνική σκηνή. Η υπόθεση λαμβάνει χώρα στα ενδότερα ενός εστιατορίου, στην πηγή της ζωής του, την κουζίνα. Εργαζόμενοι με ποικίλες προελεύσεις δουλεύουν ασταμάτητα για να επιτύχουν την πολυπόθητη καλύτερη μοίρα. Η ρουτίνα διακρίνεται από σχέσεις τεταμένες, συγκρούσεις, διαπληκτισμούς, αγωνία για τον χρόνο, καθώς απαιτούνται ταχύτατοι ρυθμοί για να μείνουν ικανοποιημένοι αφεντικό και πελάτες. Ακόμα και ένα φλερτ που πάει να αρχίσει δεν μπορεί να ευοδωθεί, εντός των καταπιεστικών συνθηκών, μοιάζει εξαρχής καταδικασμένο. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, που τελικά πολύ απέχει από το όνειρο, ποικίλοι χαρακτήρες θα αναδυθούν: εκείνοι που συμβιβάζονται, άλλοι που παραπονιούνται, ορισμένοι που αντιδρούν, κάποιοι κιόλας που ξεσπούν. Το αντίτιμο της βιοπάλης είναι ο μόχθος, όχι μόνο ο σωματικός, αλλά και ο συνειδησιακός.

Έτσι και στην περίπτωσή μας, στην παράσταση που σκηνοθετησε ο Γ. Κουτλής, η κουζίνα λειτουργεί περισσότερο ως ένας νέος τόπος δουλείας και αδιεξόδου, παρά ως Γη της Επαγγελίας. Είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, που εστιάζει στα κακώς κείμενα της εργασίας, όπου οι απειλές και οι ρατσιστικές συμπεριφορές θυμίζουν περισσότερο έγκλειστους δούλους. Αχνοφέγγει όμως και η δυνατότητα συνύπαρξης και συμπόρευσης πολλών και διαφορετικών τύπων (επί του πρακτέου, σε μια εύστοχη επιλογή, τον παρόντα θίασο απαρτίζουν και μη Έλληνες ηθοποιοί). Ποιοι, όμως, είναι αυτοί οι άνθρωποι, τι σταυρό κουβαλάνε; Δεν το μαθαίνουμε, παρακολουθούμε απλώς επαναλαμβανόμενα στιγμιότυπα του μαγειρικού τους βίου. Για αρκετή ώρα δεν συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό. Ένας όχλος που διαφωνεί για σημαντικές ή ασήμαντες αφορμές, έτοιμος -ανά πάσα ώρα και στιγμή- να μετατρέψει τον χώρο σε ρινγκ. Και πράγματι αυτό θα συμβεί. Στην κορυφαία στιγμή του έργου θα τα διαλύσουν όλα. Κατσαρόλες στον αέρα, πάγκοι διαλύονται, είναι έκδηλο ότι ούτε αυτή η “στέγη” έχει τη θαλπωρή που αποζητούσαν.

Μέσα στη θορυβώδη πλήξη και τη ρουτίνα ένας έρωτας θα ανθίσει. Ο Αντρέι (Μιχάλης Σαράντης) με φόντο την κουζίνα φαντάζεται μια ζωή στην εξοχή πλάι στην αγαπημένη και το παιδί τους -εφόσον τελικά γεννηθεί-. Και εκεί, ανάμεσα στην ονειρική εικασία του και την χαλύβδινη πραγματικότητα, θα προκύψει ένα ξέσπασμα ισχυρότατων τόνων, δύσκολο όμως να το εντάξουμε στο πλαίσιο της συμβατής εξέλιξης. Είναι η συνειδητοποίηση του αδιεξόδου, μια ταξική επανάσταση, μια εκδήλωση υπαρξιακής κρίσης; Όπως και να έχει ο Μιχάλης Σαράντης κερδίζει τις εντυπώσεις στο στιγμιότυπο αυτό.

Και σε αυτή του τη δουλειά ο Γιώργος Κουτλής επανέρχεται με μια δυναμική, νεανική πρόταση, με γοργούς ρυθμούς, κίνηση, με καθολική ένταση, που εκτός από αχρείαστη μοιάζει σε σημεία και ανεξέλεγκτη. Είναι, ωστόσο, υποδειγματικός ο τρόπος που ο θίασος υπακούει σε αυτήν την οπτική και την υπηρετεί. Οι κλιμακώσεις εκδηλώνονται με κινήσεις άψογα συντονισμένες. Στα θετικά που ξεχωρίζουν εντάσσεται και το αληθοφανές σκηνικό της στενάχωρης κουζίνας (Ελένη Στρούλια), βοηθάει σε μεγάλο βαθμό στη συνθήκη της ασφυκτικής ατμόσφαιρας.

Σύνολο: Μια φασαριόζικη παράσταση για το εργασιακό κατεστημένο, που πηγάζει από ένα κείμενο χωρίς ιδιαίτερη ουσία και νοήματα, υποστηρίζεται, ωστόσο, με ζήλο και αξιέπαινη ερμηνευτική προσπάθεια από όλο τον θίασο.

Ταυτότητα παράστασης: εδώ    Εισιτήρια: ΕΔΩ