Είδαμε: "Haribo Kimchi" στο Φεστιβάλ Αθηνών // Η ανθρωπιά περνάει από το στομάχι!

Σε μια ευφάνταστη, γεμάτη “νοστιμιές” παράσταση ο Νοτιοκορεάτης Τζάχα Κου αξιοποίησε μια καντίνα street food για να αναπωλήσει το δύσκολο παρελθόν του αλλά και να εξομολογηθεί σκέψεις του. Το πιο χαρακτηριστικό που μπορεί να επισημάνει κανείς ήταν ότι επρόκειτο για μια αμιγώς βιωματική παράσταση, καθώς ο Κου εξιστορούσε προσωπικές ιστορίες και στιγμιότυπα της ζωής του, ενώ ταυτόχρονα οι θεατές -με δύο πιο τυχερούς, αφού κατά το σκηνικό δρώμενο είχαν ένα πλήρες γεύμα- βίωναν τη live δημιουργία κορεάτικων σπεσιαλιτέ από τα χέρια του. Στη συνέχεια κέρασε με το παραδοσιακό κορεάτικο ποτό περισσότερους θεατές, ενώ στην κατάληξη προσκαλέστηκαν όλοι να δοκιμάσουν τοπικές λιχουδιές που είχαν περιγραφεί και κάποιες παραχθεί επί τόπου. Το φαγοπότι, ένα από τα βασικά συστατικά της ζωής, δεν λειτούργησε σαν επιπρόσθετο τέχνασμα, αλλά ήταν ο θεμέλιος λίθος γύρω από τον οποίο πλάθεται η παράσταση, καθώς μέσα από τις σχετιζόμενες με την τροφή αφηγήσεις μαθαίνουμε για την Κορέα, τις συνήθειες των κατοίκων της, τη διαδρομή του ξενιτεμένου Κου σε χώρες της Ευρώπης, όπου προσπαθεί και αγωνιά για την καλύτερη τύχη.

Με τρόπο απλό, πηγαίο, ελαφρώς φορτισμένο, έθεσε ζητήματα οικουμενικά, όπως της μετανάστευσης, τη διατήρηση της ταυτότητας, τη δυσκολία ένταξης σε μια νέα κοινωνία, τον ρατσισμό. Κάθε νέος τόπος λειτούργησε για εκείνον ως σκαλοπάτι για εξερεύνηση στα ενδότερα του εσωτερικού του κόσμου. Κάθε νέα ιστορία, κάθε νέα γεύση ήταν ένα ακόμα βήμα που οδηγούσε στην αυτογνωσία. Όσο ξεδιπλωνόταν η ψυχοσύνθεσή του τόσο πιο περίτεχνες γίνονταν οι γεύσεις που ετοίμαζε. Προσφέροντας τα μαγειρικά του επιτεύγματα στο κοινό εισπράξαμε ότι μοιράζει ένα κομμάτι του εαυτού του, που μόλις είχε ανακαλύψει και συνειδητοποιήσει ο ίδιος. Το Haribo Kimchi ήταν ένα λεπτεπίλεπτο σύμπαν που στο επίκεντρό του βρίσκεται η αγάπη και ο άνθρωπος. Με τρόπο ανεπιτήδευτο και χαμηλούς τόνους, σε πλαίσιο σχεδόν παιδικής αθωότητας (συμπρωταγωνιστούν σαλιγκάρια, χέλια, φύκια), χτυπάει την πόρτα σε ευαίσθητες -ίσως και δευτερεύουσες- πτυχές μας, ατομικές και συλλογικές, κάνοντάς μας να φύγουμε χαρούμενοι αλλά και με την επίγευση μιας ανεπαίσθητης, γλυκιάς μελαγχολίας.     

Ταυτότητα παράστασης: εδώ   

Η παράσταση παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου (15-17/6).