Αναλύοντας το Dopamine Chamber των Fontaines D.C.

To Dopamine Chamber, o πολυαναμένομενος 5ος δίσκος των Ιρλανδών Fontaines D.C. κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 2026 και ήδη φιγουράρει στις κορυφές των charts.

Η παραγωγή του δίσκου ανήκει στον James Ford, συνεχίζοντας τη συνεργασία τους που είχε ξεκινήσει με τον προηγούμενο δίσκο, το Romance (2024) και σηματοδότησε τη στροφή του γκρουπ σε ένα πιο ηλεκτρονικό/ synth ήχο. Ο James Ford άλλωστε έχει κάνει παραγωγή σε δίσκους των Florence and the Machine, Arctic Monkeys, Pulp και επελέγη για αυτόν ακριβώς τον λόγο. 

Η νέα δουλεία των Fontaines D.C. έχει το ηχόχρωμα του εξωφύλλου. Σε αντίθεση με τον προκατοχό του, το Romance (2024), που ήταν uptempo και φωτεινό, ο νεός δίσκος των Fontaines DC είναι βουτηγμένος στην pop μελαγχολία των 80ς - 90ς (Depeche Mode, My Blood Valentine, Ride για να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια ονόματα). 

H θεματολογία του είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η μοναξιά, ο αστικός τρόπος ζωής, η απειλή της τεχνολογίας και της τεχνητής νουμοσύνης. 

Πάμε, λοιπόν, να δούμε το νέο δίσκο των Fontaines D.C.  track by track

 

Six shot morning: τα δυστοπικά beats μας εισαγάγουν στον κόσμο του Dopamine Chamber. Και κάπως έτσι, όλα τα μίζερα δευτεριάτικα πρωινά βρήκαν το ιδανικό τους soundtrack

Six shot morning, it's a beautiful world ,

Sky's gone crying on a beautiful world

 

 

Μarianne: το πρώτο single από τον δίσκο, βρίσκει των τραγουδιστή Grian Chatten σε μεγάλη φόρμα να ραπάρει στο ρεφρέν

“this year, you should come and stay here, You can follow my lead I can help you disappear”

κι έχουμε έτοιμο το επόμενο sing along στις συναυλίες τους

 

 

Mimesis: από τα πιο δυνατές στιγμές του δίσκου, θυμίζει αρκετά (ως πολύ) τους New Order. Πρόσφατα τα έπαιξαν ζωντανά στην ιστορική εκπομπή του Jools Holland για το BBC Music

 

 

Happy for you: Σκοτεινή εισαγωγή με μπάσο που φέρνει στο νου – τι άλλο- τον Simon Gallup και οδηγεί, σταδιακά, σε κιθαριστικό κρεσέντο. Απόδειξη ότι δεν έχουν ξεχάσει ακόμη το post punk των πρώτων νιάτων τους.

 

Demolition: Θυμίζει αρκετά το Marianne. Μάλλον αδιάφορο, λειτουργεί  ως μουσικό χαλί και μοιραία αποτελεί το μοναδικό filler του άλμπουμ

Tongue: Απλό και έξυπνο, προορισμένο για να γίνει hit. Ο Chatten αναδεικνύει τις δυνατότητες της φωνής του στα γυρίσματα, και όταν δεν τραγουδά σε στυλ μπλαζέ, μπορεί να κάνει παπάδες

 

One Man: Η ενορχήστρωση στα τραγούδια του συγκροτήματος γίνεται πιο πλούσια με την πάροδο τνων ετών, δίσκο με τον δίσκο. Aτμοσφαιρικά πλήκτρα που θυμίζουν Cure εποχής Disintegration, αλλά  το κομμάτι κλείνει το μάτι και στη σκηνή του Manchester

Από εδώ και ο στίχος που έχει δώσει το όνομα στο δίσκο

Dopamine chamber just tryna kill the pain
You can't escape the feeling once you've given it a name

 

Where is gone: Μείνετε γιατί έδω έχουμε θέμα, όπως λέει και ο Στέφανος Χίος.

Στο πνεύμα των ημερών, που είτε το θέλουμε ή όχι, οι περισσοτέροι από εμάς ακούμε πλέον “τα πάντα” , χωρίς στεγανά, μια τέτοια συνεργασία δε μοιάζει τόσο παράτολμη.

Οι Ιρλανδοί διαλέγουν να συνεργαστούν  με την Ισπανίδα ποπ σταρ Rosalia και το αποτέλεσμα είναι αναπάντεχα καλό. Σε κάποιους θύμισε το ντουέτο Νick Cave - Kylie Minοgue, σε άλλους τραγούδι από ταινία του James Bond, αλλά τελικά όλα αυτά ίσως να μην έχουν σημασία

 

 

You miss me: Η ενορχήστρωση κερδίζει πάλι τις εντυπώσεις, εδώ έχουμε έγχορδα στο ρεφρέν. Λυρισμός, αναπόληση κι αδιέξοδοι έρωτες

Japan: Ενα ευχάριστο διάλειμμα λίγο πριν το τέλος. Ταξιδιάρικη κιθαριστική ποπ, θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο Romance και ,παρά τον ανάλαφρο τόνο, το κομμάτι περιγράφει μια κακοποιητική σχέση και την τάση όλων μας να παρατηρούμε  τα προβλήματα των άλλων από απόσταση

 

 

Intimate: Τίμιο closing track, ένας χείμαρρος από ηλεκτρονικούς ήχους και το γνωστό rap στο ρεφρέν,  αφήνει τον ακροατή να αναρωτιέται πώς θα ηχεί ο επόμενος δίσκος των Fontaines D.C.

 

 

Συνοψίζοντας

Οι Fontaines DC είναι πια super stars (κι ας δήλωσε ο πολύς Liam Gallagher ότι δεν είναι αρκετά καλοί για να ανοίγουν τα live των Oasis...). Από το 2018 που έπαιζαν σε μικρά clubs όπως το δικό μας Death Disco, μέχρι το headlining σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ, η μπάντα έχει διανύσει, κυριολεκτοκά και μεταφορικά, χιλιόμετρα. 

Παρ'όλα αυτά, δεν είναι οι stars του επιπέδου των συμπατριωτών τους U2, δεν θα μπορούσαν άλλωστε. 'Αλλες εποχές, άλλη μεγέθη και ένα μουσικό κοινό μπερδεμένο από την υπερβολική πληροφορία. Οι Fontaines είναι το γκρουπ που ακούν οι ψαγμένοι έφηβοι στα ακουστικά τους όταν παίρνουν το λεωφορείο, πάιζουν μπάλα στο τik tok και το spotify, αλλά την ίδια στιγμή παρά το εμπορικό του πράγματος, δεν αφήνουν απ΄έξω την πολιτική.

Στην πρόσφατη συναυλία τους στο Βελιγράδι επαίνεσαν το κοινό για την πολιτική αλλαγή που ήρθε στη Σερβία ως αποτέλεσμα των πολύμηνων κινητοποιήσεων, ενώ είναι από τα λίγα ονόματα που σταθερά αναφέρονται στα όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη.

Το Dopamine Chamber δείχνει ότι οι Fontaines DC έχουν βρει μια μουσική ταυτότητα, την πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στον ακατέργαστο κιθαριστικό ήχο των πρώτων δίσκων τους και τον πιο ηλεκτρονικό/ ποπ/ ήχο του σήμερα και με αυτοπεποίθηση συνεχίζουν να κερδίζουν όλο και μεγαλύτερα ακροατήρια.

Προσωπικά θα ήθελα κομμάτια μεγαλύτερα σε διάρκεια, νιώθοντας ότι οι ωραίες ιδέες τους σε κάποια τραγούδια δεν αναπτύσσονται όσο πρέπει, αλλά βιάζονται μα κλείσουν όπως- όπως. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι επιλογή των ίδιων ή της παραγωγής, αν έχει να κάνει με τα ραδιοφωνικά airplays, αλλά καλό είναι να παραδειγματιστούν από τους Cure( που σ΄αυτό το δίσκο αποτελούν μια προφανή επιρροή.)

Το μόνο βέβαιο είναι ότι το άστρο των Δουβλινέζων λάμπει και, όπως φαίνεται, θα εξακολουθήσει να λάμπει για πολλά χρόνια ακόμα.

* όλες οι φωτογραφίες του άρθρου έχουν παρθεί από τα social media των Fontaines D.C.