Τρεις νέοι τίτλοι από τις εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ που σας προτείνουμε!

Οι αγαπημένες εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ δεν σταματούν να εκδίδουν νέους τίτλους. Το deBόp πέρασε μια βόλτα από τα ράφια με τις πρόσφατες κυκλοφορίες, διάλεξε και σας προτείνει: 

Μαρία Ξυλούρη, «Υφάντρα»

H Μπιάνκα, µια νεαρή υφάντρα, το σκάει από τον βάναυσο σύζυγό της χωρίς σχέδιο ή καταφύγιο. Ένας εκκεντρικός ξένος, ο κύριος Τέιλορ, τη βρίσκει να περιφέρεται µόνη της και της προσφέρει κάτι που µοιάζει µε σωτηρία — για κείνον είναι µια απλή χειρονοµία, για κείνην είναι τα πάντα.
Όταν χρόνια αργότερα η γυναίκα του κυρίου Τέιλορ αρρωσταίνει βαριά, η Μπιάνκα, για να ανταποδώσει τη χάρη που της έγινε, θα επικαλεστεί για τη θεραπεία της έναν θρύλο που περνάει από µάνα σε κόρη και εγγονή εδώ και γενεές ολόκληρες — χωρίς να ξέρει ότι συχνά, χειρότερη από µια αναπάντητη προσευχή είναι η εκπλήρωσή της.

Mια ιστορία για γυναίκες που ξέρουν να υφαίνουν κόσµους αλλά δεν ξέρουν πώς να υπάρξουν στον κόσµο.

Τα όσα ήταν πρόθυµοι να θυσιάσουν οι κοινοί άνθρωποι στ’ όνοµα της αγάπης δεν ακολουθούσαν λογικούς κανόνες· το σε ποιους απηύθυναν αυτή την αγάπη και γιατί ήταν κι αυτό µυστήριο. Δεν παραπονιόταν· µέσα σε αυτά τα λογικά χάσµατα, τα κενά νοήµατος, γεννιόταν η απόγνωση και το πείσµα που τις έθρεφαν, την ίδια και τις αδελφές της, και πριν από αυτές τις προηγούµενες αδελφές, και πριν από αυτές τις προηγούµενες, εις τους αιώνες των αιώνων αµήν.
Απόσπασμα από το βιβλίο

 

 

 

 

 

Μάκης Τσίτας, «Τσίχλες ταξιδίου»

Άνθρωποι-δεντράκια, που προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι στην ισόβια διάρκεια του κόντρα καιρού.

Άνδρες που έρχονται αντιμέτωποι με την ανασφάλεια, τη ματαίωση και την απώλεια.
Γυναίκες που βιώνουν τη μοναξιά και την απόγνωση κι άλλες που κυνηγούν την ουτοπία.
Μητέρες υπερπροστατευτικές κι άλλες αμήχανες ή κλεισμένες στον εαυτό τους.
Γιαγιάδες τρυφερές και αγαπησιάρηκες κι άλλες κάπως παρεξηγημένες.
Γιοι και κόρες που υφίστανται τις συνέπειες της γονεϊκής συμπεριφοράς ή που προσπαθούν να ξεφύγουν με όχημα την κατανόηση και τη συγχώρεση.

Δεκαεννιά διηγήματα, που διανύουν τριάντα και κάτι χρόνια, γραμμένα το καθένα με διαφορετική τεχνοτροπία, γλώσσα και δομή. Με το κωμικό ή σουρεαλιστικό στοιχείο να εναλλάσσεται με το δραματικό και κάποιες φορές με τη συγκίνηση.

Παρήγγειλε καπουτσίνο κι εγώ διπλό εσπρέσο. «Η ζωή είναι ωραία» σκέφτηκα. Ήµασταν έξι µήνες µαζί, ευτυχισµένοι και ερωτευµένοι. Ετοιµαζόµασταν µάλιστα να συγκατοικήσουµε. Ζητήσαµε και δύο αρµυρές κρέπες. Ξαφνικά εµφανίστηκε ένας κουστουµαρισµένος άνδρας. Ήταν ακαθορίστου ηλικίας κι έτρωγε, λαίµαργα, κρουασάν σοκολάτας. Όταν τελείωσε, έβγαλε από την τσέπη του ένα βρόµικο µαντίλι, σκουπίστηκε, ξερόβηξε και φώναξε τρεις φορές ρυθµικά: «Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα! Έξω οι βλάχοι απ’ την Αθήνα!» Κι έφυγε τρέχοντας.
Απόσπασμα από το βιβλίο

 

Edith Wharton, «Οι παραδόσεις της χώρας»

Η Αντίν Σπραγκ είναι πανέμορφη – όλοι θα συμφωνούσαν. Τι νόημα έχει όμως η ομορφιά όταν δεν σε βλέπει κανείς; Οι Σπραγκ

εγκατέλειψαν τις μεσοδυτικές πολιτείες αναζητώντας μια λαμπερή ζωή για την κόρη τους. Τώρα, κλεισμένοι σε ένα χρυσοποίκιλτο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, που με το ζόρι μπορούν να πληρώσουν, αρχίζουν να φοβούνται ότι η μετακόμισή τους στη μεγάλη πόλη ήταν άσκοπη. Αλλά η Αντίν είναι αποφασισμένη. Και η Αντίν πάντα πετυχαίνει ό,τι βάλει στον νου της.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την αρχική έκδοσή του, το αριστούργημα του 1913 παραμένει μια ανεπανάληπτη προσωπογραφία μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες αντιηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας.

Γιατί άραγε η Ευρωπαία ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο από την Αμερικανίδα για τη δουλειά του συζύγου της; Επειδή εκείνη είναι τόσο σημαντική για τον σύζυγό της, που το ενδιαφέρον της για τη δουλειά του ν’ αξίζει τον κόπο! Ακόμα κι αυτός, όμως, είναι αναγκασμένος να προσαρμοστεί σ’ ένα περιβάλλον όπου οι ρομαντικές αξίες αντιστρέφονται. Πού βρίσκεται η ζωή των περισσότερων Αμερικανών; Στο σαλόνι κάποιας γυναίκας ή στο γραφείο τους; Η απάντηση είναι προφανής – σωστά; Το συναισθηματικό κέντρο βάρους δεν είναι το ίδιο στα δύο ημισφαίρια. Στις παρηκμασμένες κοινωνίες το κέντρο βάρους είναι η αγάπη, στην καινούργια δική μας είναι η επιχειρηματικότητα. Στην Αμερική, το πραγματικό crime passionnel είναι η «μεγάλη κλοπή» – μεγαλύτερο ενθουσιασμό προξενεί το να διαλύεις σιδηροδρόμους παρά σπίτια.
Απόσπασμα από το βιβλίο

ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ

Δεν υπάρχει πιο εντυπωσιακό πορτρέτο αντιηρωίδας στη λογοτεχνία. Νομίζω πως Οι παραδόσεις της χώρας είναι το πιο αστείο και το πιο πονηρό βιβλίο της.
Sofia Coppola

Η Edith Wharton παραλλάσσει τη γνωστή ερώτηση «Τι θέλουν οι γυναίκες;» – εδώ δεν την ενδιαφέρει τόσο τι θέλουν όσο ποιες επιθυμίες επιτρέπεται να έχουν εξαρχής.
Sarah Blackwood