Galeano, Mellors και Karabash οι επιλογές μας από τις νέες κυκλοφορίες των εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ!
2026-05-30
Η κλασική πλέον βόλτα μας από τα ράφια των εκδόσεων Μεταίχμιο, έβγαλε άλλες τρεις νέες κυκλοφορίες που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον και σας προτείνουμε.
Πάμε να τα ανακαλύψουμε μαζί!
Σε εξακόσια αφηγήματα που αναπτύσσονται χρονολογικά αλλά και θεματικά, ο Galeano μιλά για τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή,
για τον πόλεμο, τη φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και τον ρατσισμό, για τον επεκτατισμό και την αδηφαγία της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ.
Ο Galeano επισκέπτεται τη συμβατική ιστορία για να την καταρρίψει, και ανασυνθέτει τα κομμάτια σε ένα νέο μοτίβο, αποκαλύπτοντας το παρελθόν σε μια ριζικά διαφορετική μορφή. Από τον Κήπο της Εδέμ έως τα αστικά τοπία του 21ου αιώνα, διακρίνουμε θραύσματα από τις ζωές εκείνων που η επίσημη ιστορία παραμέλησε: τους καλλιτέχνες, τους υπηρέτες, τους θεούς και τους οραματιστές, τους μαύρους σκλάβους που έχτισαν τον Λευκό Οίκο, και τις γυναίκες που υποτάχθηκαν για τα συμφέροντα δυναστών.
Μια ποιητική όσο και πολιτική επαναφήγηση της ιστορίας της ανθρωπότητας από την προϊστορία έως σήμερα, μέσα από εκατοντάδες ξεχασμένες και παραγνωρισμένες φωνές. Οι καλειδοσκοπικές βινιέτες του φωτίζουν την ιστορία όπως την έγραψαν σιωπηλά αλλά έμπρακτα οι ελάσσονες και οι ηττημένοι.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες που οργάνωσε ο Χίτλερ για να αποθεωθεί η ανώτερη φυλή του, το μεγαλύτερο αστέρι ήταν ένας μαύρος γεννημένος στην Αλα-μπάμα, που οι παππούδες του ήταν σκλάβοι. Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να καταπιεί τέσσερις προσβολές: τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που κέρδισε ο Όουενς στο τρέξιμο και στο άλμα εις μήκος. Όλος ο κόσμος γιόρτασε τις νίκες εκείνες της δημοκρατίας εναντίον του ρατσισμού. Όταν ο πρωταθλητής επέστρεψε στη χώρα του, δεν τον συνεχάρη ο πρόεδρος, ούτε δέχτηκε καμιά πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο. Ξαναγύρισε στη ζωή του: έμπαινε στα λεωφορεία από την πίσω πόρτα, έτρωγε σε εστιατόρια για μαύρους, χρησιμοποιούσε τις τουαλέτες για μαύρους, έμενε σε ξενοδοχεία για μαύρους.
Απόσπασμα από το βιβλίο
Κλεοπάτρα και Φράνκεσταϊν της Coco Mellors
Η εικοσιτετράχρονη Βρετανίδα ζωγράφος Κλίο πηγαίνει στη Νέα Υόρκη και ακόμη ψάχνει τη θέση της στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται – μέχρι που λίγους μήνες πριν λήξει η φοιτητική της βίζα, γνωρίζει τον Φρανκ, έναν άντρα είκοσι χρόνια μεγαλύτερο και αυτοδημιούργητο. Η ζωή του είναι γεμάτη υπερβολές – σε αντίθεση με τη ζωή της Κλίο.
Αυτή η τυχαία συνάντηση μεταξύ δύο ξένων έξω από ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι αλλάζει τα πάντα, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Εκείνος της προσφέρει μια ευκαιρία στην ευτυχία, την ελευθερία να ζωγραφίζει και τη δυνατότητα να κάνει αίτηση για πράσινη κάρτα. Εκείνη του προσφέρει μια καθημερινότητα γεμάτη ομορφιά και τέχνη – και, ίσως, έναν λόγο να μειώσει το ποτό. Όμως ο παρορμητικός τους γάμος αλλάζει δραματικά τη ζωή τους, αλλά και τη ζωή των κοντινών τους ανθρώπων, με τρόπους που κανείς τους δεν είχε προβλέψει.
Ένα εκπληκτικό βιβλίο για τις αυθόρμητες αποφάσεις που διαμορφώνουν ολόκληρη τη ζωή μας και για εκείνες τις ατελείς σχέσεις που γεννιούνται από απροσδόκητα τέλειες βραδιές.
Γράμματα του Ομάρ στη μελλοντική του σύζυγο της Rene Karabash
Αγαπάµε τον άλλον µε τέτοια ορµή που χανόµαστε µέσα του.
Ένας άντρας, ο Οµάρ, γράφει γράµµατα στην ιδανική αγαπηµένη του, τη µελλο-ντική του σύζυγο, την οποία δεν έχει γνωρίσει ακόµη. Δεν ξέρει πότε και πού θα εµφανιστεί στη ζωή του, δεν ξέρει πώς µοιάζει και αν έχει γεννηθεί. Σαν σχοινοβάτης, µετεωρίζεται στο κενό· µεθυσµένος από την έκσταση της αβύσσου –τον έρωτα, την εµµονή– αγνοεί πόσο απέχουν τα πόδια του από το έδαφος. Μέσα από τα γράµµατα που της γράφει θα βρει σταδιακά τον τρόπο να επανασυνδεθεί µε την ίδια του την ύπαρξη, καθώς η εικόνα που προβάλλουµε στον αγαπηµένο µας τελικά επιστρέφει σ’ εµάς µε την ίδια τρυφερότητα, το ίδιο πάθος, ρίχνοντας φως στον ίδιο τον εραστή και αποκαλύπτοντας δύο µισά που ήδη υπήρχαν µέσα σε ένα.
Αυτά τα οδυνηρά ειλικρινή ερωτικά γράµµατα µας κάνουν να αναρωτιόµαστε τι είναι αυτό που ψάχνει στ’ αλήθεια ο αποστολέας τους, και καθώς σιγά σιγά βυθιζόµαστε στη γραφή της Karabash, αθόρυβα, υπόκωφα, αρχίζουµε να µεταµορφωνόµαστε στον Οµάρ.
Δεν θα είναι υποχρεωτικό να µου απαντάς. Ξέρω ότι δεν µπορείς σαν εµένα, σαν πολυλογάς παπαγάλος, να µιλάς για όλα αυτά που εκρήγνυνται απ’ το βάθος του απύθµενου εκείνου εµαγιέ δοχείου µες στο στήθος. Για µένα αρκεί να ξέρω ότι µ’ ακούς, ακόµα κι αν η συζήτηση διακοπεί, να ξέρω. Ότι εσύ συνεχίζεις ν’ ακούς.
Δικός σου, Οµάρ.
Απόσπασμα από το βιβλίο
