The Killing of a Sacred Dear, 2017 | Μία άλλη άποψη


The Killing of a Sacred Dear (Ο θάνατος του Ιερού Ελαφιού), 2017: Άλλη μια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου. Ιδιαίτερη σίγουρα, από τον τίτλο κιόλας το καταλαβαίνεις.

Ας ξεκινήσουμε με τα θετικά. Πρωταγωνιστές της είναι πρωτοκλασάτα ονόματα του Αμερικανικού κινηματογράφου. Ο λόγος για τον Colin Farrell με τον οποίο είχαν συνεργαστεί και στην προηγούμενη ταινία του (Αστακός) και την Nicole Kidman. Εύστοχη επιλογή πλάνων, καταπληκτική διεύθυνση φωτογραφίας, εξαιρετικός φωτισμός που συμβάλλει στην ροή του έργου και τους συμβολισμούς τους οποίους ο Λάνθιμος επιλέγει να δειχνει στο κοινο του μεσα απο τις ταινιες του. Να μην ξεχάσω να αναφέρω τα εκπληκτικά long shots και φυσικά την υπέροχη μουσική που υπήρχε καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Και κάπου εδώ εξαντλούνται τα καλά λόγια μου. Στροφή 180 μοιρών. Αργή, αλά Αγγελόπουλος, πλοκή και μεγάλη διάρκεια - 2 (βασανιστικές) ώρες και 1 λεπτό, ναι κι 1 λεπτό, για τέτοια ακρίβεια μιλάμε(!), ε δε θέλει και πολύ...

Σεναριακά η ταινία είναι μια παραλλαγή της γνωστής τραγωδίας του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι». Κι αν φαντάζεστε ένα απλό στόρι, όχι, καμία σχέση. Μπέρδεμα, πολύ μπέρδεμα για την ακρίβεια… Για να προστεθεί κι η εντελώς άρρωστη προσέγγιση της οικογένειας. Οι συμπεριφορές των μελών της «οικογένειας» θυμίζουν κάτι από «Κυνόδοντα», περίεργα ερωτικά παιχνίδια, μια απαγωγή, μια θανάσιμη κατάρα και στο τέλος μια δολοφονία. Κι όλα αυτά για να επέλθει η λύτρωση. Των μελών της οικογένειας και του θεατή;

Προσπαθεί να προκαλέσει ξανά με την καινούργια ταινία του, αλλά το αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει. Αποκορύφωμα τα γυμνά πλάνα του Colin Farrell, τα οποία μόνο άσκοπα μπορούν να χαρακτηριστούν εκτός και αν ήταν καθαρά θέμα marketing.

Παραδόξως η ταινία κέρδισε βραβείο (σεναρίου) στο 70ο Φεστιβάλ Καννών. Ναι, η παραλλαγή του αρχαίου μύθου έφερε ένα (ακόμη) αγαλματίδιο στο Λάνθιμο. Προσωπικά δε την προτείνω, εκτός εάν έχεις 2 ώρες για «σκότωμα». Εάν ο χρόνος σου είναι πολύτιμος βγες για κανένα ποτάκι. Καλύτερα θα περάσεις.