Ο Θείος Άρης πέταξε μαζί με τις «Χήνες» στην ΠΛΥΦΑ

Άλλο ένα πολύ καλό έργο ανέβηκε στην ΠΛΥΦΑ. Οι «Χήνες» ανοίγουν τα φτερά τους και πετάνε αρμονικά στη σκηνή. Η Στέλλα Ζαφειροπούλου υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία με ρεαλισμό, συνέπεια και δράμα, χτίζοντας ένα έργο που μιλά για τον ξένο, τη μητρότητα, τη μοίρα, το τυχαίο των επιλογών, τον ασφυκτικό έλεγχο.

Το σκηνικό είναι ρεαλιστικό και λειτουργικό. Νιώθεις ότι μπήκες σε επαρχιακό σπίτι: η σόμπα με το μπουρί, οι φωτογραφίες, το σεμεδάκι, το σαλόνι. Και η τηλεόραση να παίζει ντοκιμαντέρ για χήνες, πουλιά που δεν κάνουν πάντα χηνάκια. Πουλια αποδημητικά που φεύγουν και γυρνάνε, που ταξιδεύουν αλλά ο πληθυσμός τους όλο και μειώνονται. 

Κι όμως, σε αυτό το σπίτι κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να φύγει. Μια στατική κατάσταση. Όλα υπό έλεγχο. Ιδανικά από τη μανούλα.

Η αντίστιξη είναι ευφυής: τα πουλιά μεταναστεύουν, οι άνθρωποι εγκλωβίζονται. Οι χήνες πετούν σε σχηματισμό, η οικογένεια διαλύεται σε εσωτερικές τροχιές.

Η χρήση της μουσικής είναι κομβική. Το επαναλαμβανόμενο θέμα, γνωστό τραγούδι, μια παραλλαγή προσευχής, μια ωδή στη θνητότητα και τη μοίρα, λειτουργεί σαν εσωτερικός χτύπος της παράστασης. Δεν επενδύει απλώς τις σκηνές· τις καθοδηγεί. Και στην κορύφωση του έργου, μια άρια από την Κάλλας δεν συνοδεύει το συναίσθημα, το γεννά. (Περισσότερα δεν λέμε. Σπόιλερ δεν κάνουμε. Ούτε για τη μουσική. Να πάτε ΠΛΥΦΑ)

Οι ερμηνείες τώρα...  Η Ντίνα Αβαγιάνου είναι εμφανώς πολύπειρη και απόλυτα ακριβής. Τρομακτική όταν πρέπει, μάνα γλυκια όταν χρειάζεται. Μάνα γνήσια Ελληνίδα επαρχιώτισσα — όχι ότι στην Αθήνα είναι «πρωτευουσιάνες», αλλά εδώ μιλάμε για εκείνη τη φιγούρα που κρατά το σπίτι, τα λεφτά, τις τύχες, όλα.  Η φίλης της η Αθηνα, η Μάρθα Ακάσογλου  σε έναν κόντρα ρόλο, δίνει το απαραίτητο ελαφρύ χιούμορ  γιατί αυτά που λέει είναι σοβαρά και όλοι τα έχουμε ακούσει. Δολοπλοκεί, «ακούει τα πάντα» γιατί «μια πόρτα είμαστε», κουβαλά τη μικρή κοινωνία μέσα της. Και στην τελευταία σκηνή συγκλονίζει, βγάζει όμορφο ερμηναυτικό βάθος πίσω από τη φαινομενική ελαφρότητα.

Η Ηλέκτρα Τζιβάκη ως κόρη, ως Σοφία αξίζει πολλά μπράβο, γιατί δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός αλλά γιατρός. Ναι,  “WTF”  είπα όταν το έμαθα, γιατί είναι πραγματικά πολύ καλή. Παίζει την υιοθετημένη κόρη με όλη την ξινίλα και τον θυμό ενός παιδιού που δεν τα πήγε καλά με τη μάνα και είχε το χάδι του πατέρα, κόρη γαρ. Και είναι και «ξενάκι» και υιοθετημένη. Διπλή η απόσταση. Ίσως θα ήθελα ένα κλικ λιγότερο θυμό και νευρικότητα σε κάποιες στιγμές αν και δραματουργικά είναι αναγκαίος.

Ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης, ο Θωμάς, ως υποψήφιος γαμπρός και επαγγελματίας της περιοχής είναι θαυμάσιος. Σε κάνει να πιστέψεις ότι γουστάρει τη Σοφία. Έχει άνεση, φυσικότητα, μια καθαρή παρουσία που ισορροπεί την ένταση του σπιτιού. Είναι έτσι, όμως;

Δείγμα της καλής δουλειάς, συνολικά από τη σκηνοθέτιδα και τους ηθοποιούς, είναι ότι υπάρχουν στιγμές έντασης αλλά και σκηνές καθημερινές που βγαίνουν με φυσικότητα και δεν χάνονται οι ηθοποιοί. Το φαγητό, ο καυγάς, τα φιλία...

Οι «Χήνες» είναι μια παράσταση καλοδουλεμένη, συγκινητική, αιχμηρή και βαθιά ελληνική με την "κακή" έννοια. Η φυγή που δεν γίνεται ποτέ έχει τίμημα, το ίδιο όμως και η προσπάθεια να φύγεις... 

Που και πότε; 

ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός

Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00

Συντελεστές:

Κείμενο/σκηνοθεσία: Στέλλα Ζαφειροπούλου
Σκηνικά/κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγρίν
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Φωτογραφίες: Νικόλας Γρηγορίου
Graphic Design: Aloha studio
Οργάνωση Παραγωγής: Άννα Παπαδάκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Λύρας
Βοηθός σκηνογράφου: Ξένια Κούβελα
Εκτέλεση Παραγωγής: Break a Leg Athens

Παίζουν:
Ντίνα Αβαγιανού (Κυριακή)
Μάρθα Ακάσογλου (Αθηνά)
Ηλέκτρα Τζιβάκη (Σοφία)
Δημήτρης Τσιγκριμάνης (Θωμάς)

Στην παράσταση ακούγεται η φωνή του Δημήτρη Γεωργαλά.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.