documenta 14: Private Song

documenta 14: Private Song

Η τέχνη, όπως η συνείδηση, λέει ο Jacques Derrida, εξαρτάται από το πλαίσιο, από το «πάρεργον». Από την κορνίζα που περιβάλλει τον ζωγραφισμένο καμβά μέχρι την αψίδα του προσκηνίου ή του κινηματογράφου, το «πάρεργον» οριοθετεί αυτό που μπορούμε να δούμε.

Με τρεις περφόρμερ, το έργο Private Song επαναπλαισιώνει κάποια από τα στοιχεία που περιλαμβάνονταν στην ατομική περφόρμανς με τίτλο Private: Wear a Mask When You Talk to Me. Ενώ η ατομική περφόρμανς χρησιμοποιεί τον αυτοακρωτηριασμό ως τεχνική για να εξερευνήσει το φύλο και τις πολιτισμικές κατασκευές, το έργο Private Song προτείνει την πλαισίωση ως οπτική στρατηγική για να αμφισβητήσει, να υπογραμμίσει ή να εξουδετερώσει τη σχέση του θεατή με τα κινούμενα σώματα στη σκηνή.

Τα δημοφιλή ρεμπέτικα των δεκαετιών του 1940 και του 1950 των Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη και Γιώργου Μητσάκη παρουσιάζονται μέσα στο έργο όχι ως αφηγηματικά μοτίβα, αλλά ως ένα μέσο αντιπαραβολής των μοναδικών φωνών και κωδικοποιημένων χειρονομιών που προέρχονται από τον ανατολίτικο και τον σύγχρονο χορό. Το έργο Private Song τονίζει αυτά τα απότομα άλματα στη φωνή και τη χειρονομία, στον χρόνο και τον χώρο, στο αίσθημα και στο νόημα, για να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα πολιτισμικά και έμφυλα πλαίσια νομιμοποιούν τη δράση και τη γνώση, καθορίζοντας τι είναι επιτρεπτό και τι όχι, επηρεάζοντας την αντίληψη της πραγματικότητας και οριοθετώντας τις δυνατότητες για δράση μέσα σε μια δεδομένη σκηνή.