Η Θεοδώρα Τζήμου μας μιλάει για τη Στέλλα από το Τραμ με το όνομα «Πόθος»

Η Θεοδώρα Τζήμου μας μιλάει για τη Στέλλα από το Τραμ με το όνομα «Πόθος»

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός ανεβάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το Τραμ με το όνομα «Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, ένα από τα σημαντικότερα έργα του θεατρικού ρεαλισμού του 20ου αιώνα. Η Θεοδώρα Τζήμου αναλαμβάνει το ρόλο της Στέλλας, αδερφή της Μπλανς και γυναίκας του Στάνλεϋ. Ένας σπουδαίος και ιδιαίτερος ρόλος και για αυτόν μιλήσαμε λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου μαζί της!

Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ουσιαστικός λόγος που αυτό το έργο ανεβαίνει ξανά και ξανά;

Καταρχάς, ο Τένεσι Ουίλιαμς είναι μια εμπειρία και ένας κόσμος ολόκληρος. Έχει κατασκευάσει ένα κόσμο τόσο μοναδικά δικό του, που πραγματικά πιστεύω πως είναι εμπειρία να έρθεις σε επαφή με αυτόν. Εγώ έχω ξανακάνει έργο του, αλλά για πρώτη φορά το συγκεκριμένο. Ο βασικός λόγος που θεωρώ ότι ανεβαίνει συχνά το έργο είναι ακριβώς αυτή η ιδιαιτερότητα του σύμπαντος του συγγραφέα, που είναι αδύνατο να της αντισταθείς.

«Το τραμ με το όνομα ο Πόθος», κρατήσατε την πιστή μετάφραση του πρωτότυπου έργου. Αυτό πρεσβεύει και μια άλλη αντίληψη για το ανέβασμα της παράστασης;

Δεν νομίζω ότι υπονοεί κάτι διαφορετικό ως προς το ανέβασμα του έργου. Είναι ένας τίτλος (έργου) που τον έχουμε ακούσει πολλές φορές και όπως κάθε πράγμα που γίνεται συχνά έχει δεχτεί και τις «σφαλιάρες» του (γέλια). Ό,τι είναι πολυχρησιμοποιημένο με έναν τρόπο είναι λογικό να παίρνει και καλά και κακά στοιχεία. Για μένα προσωπικά ο τίτλος είναι σωστός.

Ο Μαρμαρινός δεν κάνει κάτι διαφορετικό απαραίτητα. Θεωρώ πως η ανάγνωση που κάνει πάνω στο κείμενο είναι σύμφωνη με τη δική μου ανάγνωση για τον Τ. Ουίλιαμς και το έργο.

 

Πώς ερμηνεύετε τη Στέλλα σαν ρόλο; Τι αντιληφθήκατε για αυτή τη γυναίκα ερμηνεύοντάς την;

Αυτό που μου έκανε εντύπωση με τη Στέλλα είναι το πόσο αγαπάει την αδερφή της και πόσο αγαπάει τον άντρα της. Το πόσο πιστή είναι σε σχέση με αυτούς τους δύο. Νομίζω αυτό με γοήτευσε πολύ σε αυτόν το ρόλο. Γενικώς, η στάση της απέναντι στα πράγματα με συγκινεί πολύ.

Ουσιαστικά είναι ένα πλάσμα που στέκεται σαν σάκος του μποξ ανάμεσά τους και δέχεται πίεση εκατέρωθεν αλλά κρατάει τις ισορροπίες. Θαυμάζω το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό.

Αλλάζει κάτι στο τέλος για τη Στέλλα;

Νομίζω κάποια στιγμή αναγκαζόμαστε να παίρνουμε κάποιες αποφάσεις στη ζωή μας, δεν αλλάζει κάτι μέσα μας απαραίτητα. Γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Για παράδειγμα η Στέλλα, κι εδώ καταλαβαίνεις ακόμα μια φορά ότι πρόκειται για σπουδαίο ρόλο, τη στιγμή που βρίσκεται σε μια βαθιά ρήξη με τον άντρα της, μεταφέρεται στο νοσοκομείο να γεννήσει. Και πάλι πρέπει να αποφασίσει και να μείνει πιστή στην απόφαση που θα πάρει.

Νομίζω αυτό συμβαίνει με όλους μας. Έρχονται στιγμές που για να προχωρήσουμε, πρέπει να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις.

 

Έχετε χρησιμοποιήσει πολλές φορές τη λέξη «πίστη» για τη Στέλλα. Είναι το χαρακτηριστικό της; Είναι με κάποιο τρόπο «υποτελής» απέναντι στους δύο ισχυρούς χαρακτήρες του έργου;

Δεν ξέρω. Μπορεί να μην είναι τυχαίο όντως. Είναι πιστή αλλά όχι υποτελής όπως μπορεί να φαίνεται. Πιστεύω ότι με τον Στάνλεϋ έχει μια καθαρά ισότιμη σχέση, όπως και με τη Μπλανς. Μου φαίνεται κάπως εύκολη ανάγνωση αυτού του τύπου. Στην παράσταση ούτε εγώ, ούτε ο Μαρμαρινός την αντιμετωπίζουμε έτσι. Είναι στον δύσκολο ρόλο να παίρνει αποφάσεις και να διαχειρίζεται τους δύο άλλους χαρακτήρες. Αυτό από μόνο του είναι δύσκολο και σίγουρα δεν την κάνει υποτελή σε κάποιον.

Ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα που λέει η Στέλλα σε όλο το έργο;

Λέει πολλά που μου αρέσουν αλλά σήμερα θα έλεγα αυτό: όταν τη ρωτάει η Μπλάνς πώς είναι αυτός (ο Στάνλεϋ) εκείνη της λέει «διαφορετικός», «τι διαφορετικός;» ρωτάει η Μπάνς.
«Ουφ, πώς να περιγράψεις κάποιον με τον οποίο είσαι ερωτευμένη μαζί του;»
Είναι αυτό το διαφορετικό που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψεις.

Επόμενα σχέδια;

Μετά το Πάσχα θα είμαι στο θέατρο Φούρνος στην παράσταση «Το αϊδόνι και το τριαντάφυλλο» του Ο. Ουάιλντ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κίτσου, μαζί με τις Χρύσα Κοταράτου και Βαλέρια Δημητριάδου.

Ευχαριστούμε πολύ την κα Τζήμου για την παραχώρηση της συνέντευξης. 

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ